Kalem Şiiri - Aykut Kınay

Kalem gelince yeryüzüne,
söz sustu;
kâğıdın içine çekildi.

Bir harfe saklandı düşünce,
döndü o ilk heceye.

Kalp süzdü mürekkebini;
içinden aktı
dimağın kadim sesi.

Uyanınca letâifler,
ilmin nefesiyle soludu.

Vücud ülkesinde
her yan bir sır kokladı
ansızın.

Zamansızlığın içinde
zaman belirdi;
evvel ile âhir
köprü oldu o an.

Beden dili anladı:

Sin girince şîn'e,
sükût erince mîm'e,
nokta koymaktı
hakikat.