Bir çocuk geldi, gözü yaşlı belki;
Dünden kalan tanıdık bir simaydı.
Kısa pantolonu belinden düşüyordu.
Pinokyo bisikleti, tıpkı burnu gibi,
Boyuna çok uzundu.
Ser görse de bilmez sırrı,
Gözü arar hep mantığı.
İki kelâm saçar durur,
Rakib onu görmez sanır.
Biri topladı, biri kimden?
Ben cihana gurbet durdum
İki salkım kiraz açtı
Dal kırıldı yere düştü
Çiğner ayak durmaz geri
Posa olsam dilim durmaz
Aradım rengimi
Renksizlik pek yaman
Sordum nedir bu hocam
Dedi kor olmaya var zaman
Yükselirse duman sen olur
Ağırdır, dayanan bulur
Çoğu geceler düşündüm,
Rüzgâr ne anlatır diye.
Uğultu sesiydi belki,
Beni hep kendine çeken.
Islık çıktı dudağımdan,
Zaman geldi geçti es selâm
Su akar yolunu bulur dedi ozan
Bizden kalan hangi meram
Yüz çizgisinde saklı kalan
Göle maya çalmış hocam
Tiyatro sahnesinden
dökülen yaprakları topladım bu gece.
Her renginde
başka bir hikâye vardı;
Arka odada ceviz oyma sandık,
İçinde saklı çiçek desen bohça.
Siyah beyaz resimler arkasında,
Meçhulü okudum: “Yâreli gerek.”
Ön yüzde tanımadığım simalar;
Nereye gözlerim kaysa,
İçimdeki seni gördüm.
Her adımda uzaklaşan
Mesafelere tutundum.
Loş bir gecenin içinde
Hâl dilini bandım sefer tasıma,
Hapşırdı içimde koca ejderha.
Yedi başlı mahmur beni suladı,
Yapışır paçama, sığmadı yola.
Ahali seslendi: “Ne biçim koku?”


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!