Seyfi Karaca Şiirleri - Şair Seyfi Karaca

Çiğ düştü kara tutunan kimsesiz dallardan
Billur bir sesi vardı yalnızlayan çığlığın
Yolun ucunda nerden başladığını silip unutmuş eskice bir veda
Ne posta vardı ne postacı yolda
Sonra sustu kaldı
Fısıltılı bir resimde kumrulayan güvercin

İn mi desem
Cin mi desem
Tutsam dili sussam
Hiçin hiçi mi deseeem
O çok karmaşa badanalı beyaz olduğunu sanan yüz
Takındığı sahteliklerle balansı aksak dilli

Üryan bir uykuda
Gittiğinde ellerim darbukanın dostluğuna
Acemşiran suzinak
Saba hicaz geçerek
Kütüüüür kütür hayatın yürek dokunuşlarında
Değdikce elavuçta durmayanlardan yüreğim

'G' duor..
klasik
Yaaa...ben anlamiyorum motordan..tenekeden
Düşündükce,
Merceksiz yakına geliyor heybeti eski postaların
Gar,da

Yoklanmış bir sızının uyuduğu yaradan
Gizlenilmiş sığınaklarında çalınmış kapılarından ses versin diye saklısı
Delisine delisine çağlayan ırmaklara kozalaklar döküyorken güzün
Suskun dinmez ağrısı
Bir yer vardı ve bırakmıyordu sanki teeeel tel gam vuran sazına
Gönül bağında gülünü tanıdık bir yer insana

Manadan fakir, düşten dünekten ziyan
Ama boyası üstünde eskiyen cıncıklar gibi parlak
Sempra sempra
Terilong...
En başta gelen ihalede kaçtan kaça
Eğrişlerini doğrultup düzeltmekli

Nerden gelirsen gel
Bana varırsın
Bir salkım çiçek gülüşlü yüzünle günçavanlardan
Bir demet koparılmamış iklimin varsa kendi dalında ağarıp kızaran
Hangi mevsimde gelirsen gel bana varırsın
Bir dokunuşluk güneş sıcaklığı varsa koynunda

Divane çağında dertlice tellerde böyle
Ne diyeceğimi bilemiyorum ah dilim dönse büyüsüne kapıldığım hayrana
Açmış yaralı göğsünü gün çavınca döşübağrına aman be aman...!
Yazık olurum demeden
Hiç ürkmeden şıvgından ve korkmadan buzdanayazdan aman be aman...!
Sevgili diye kendi cahil koynunu sığınak etmiş dünya aleme ve sonsuza

Ne bileyim ben
Onu mu saydım, hangi gün hangi yer,
Nerden nereye, nezaman, sebebi kim ve ne....?
Belki..
Çoktan söndü
Tarihinde kandilleri tükenmiş takvimler beni

Çünkü hayat insanla bozulurmuş
Anladık divanelikmiş...
Ay doğunca hani simsiyah dağlar pırıl pırıl yanmaya..
Seher vakti şafak sökünce cıvıldaşan söğütler
Çiğ düşmüş toprağın yükünde mesela arpalar ekinler değirmi değirmen
Her iki yolağzında selvi kavaklar gelin olmuş da