Seyfi Karaca Şiirleri - Şair Seyfi Karaca

Lafını bal ile..
Özre gerek duymadan..
Lafını unutma sen gene de, bal ile kesececek olursam müsadenleyi
Düşünsene diyecektim
Bir düşünüversene
Düşünü düşüme versene

Çocukluğun etrafı çevrilmemiş yalansız engelsiz bilenliğiyle
Kiminle nasıl gönül haldeşliğini bağlayacağına kuşatılmasız
O sevip sofralanmanın büyük sevincine doymak usanmak nedir;
Hiç mi hiç vazgeçmediğine...
Birgün herhangi akıl ve yürek sapmasıyla vazgeçerek
Zamanı

Öylese...
Mesele ne öyleyse yalan rüzgarlarıyla
Çevrilen dümenler gemisi şuracıkta biradım yol almadan hayata
Güzellik gülistanlık diye gösterilen şu iflas dükkan..
Nalları dikip batıyorsa böyle böyle ambulans asansör,
Har vurup,

Can boğazdan geliyor diye
Canileri
Canavarları
Cinnet- cinayetcileri düyanın
Lokma lokma ordan kesip ekmeğine suyuna soluğuna sesine
Allahsızca

Barınağını sırtında yuvalalan kimi hayatlar içinde
Nasıl kol kanatlanma olaydı ki kuş...
Yaptığını kendi elleriyle hemen bozsun?
Yıllarını yol kıyılarında hasretle bekleyen huzurundan
Kopan her samimiyet bağıyla adım adım
Daha da gelmez uzaklara götürürken insan

Çiğ düştü kara tutunan kimsesiz dallardan
Billur bir sesi vardı yalnızlayan çığlığın
Yolun ucunda nerden başladığını silip unutmuş eskice bir veda
Ne posta vardı ne postacı yolda
Sonra sustu kaldı
Fısıltılı bir resimde kumrulayan güvercin

İn mi desem
Cin mi desem
Tutsam dili sussam
Hiçin hiçi mi deseeem
O çok karmaşa badanalı beyaz olduğunu sanan yüz
Takındığı sahteliklerle balansı aksak dilli

Üryan bir uykuda
Gittiğinde ellerim darbukanın dostluğuna
Acemşiran suzinak
Saba hicaz geçerek
Kütüüüür kütür hayatın yürek dokunuşlarında
Değdikce elavuçta durmayanlardan yüreğim

'G' duor..
klasik
Yaaa...ben anlamiyorum motordan..tenekeden
Düşündükce,
Merceksiz yakına geliyor heybeti eski postaların
Gar,da

Yoklanmış bir sızının uyuduğu yaradan
Gizlenilmiş sığınaklarında çalınmış kapılarından ses versin diye saklısı
Delisine delisine çağlayan ırmaklara kozalaklar döküyorken güzün
Suskun dinmez ağrısı
Bir yer vardı ve bırakmıyordu sanki teeeel tel gam vuran sazına
Gönül bağında gülünü tanıdık bir yer insana