Seyfi Karaca Şiirleri - Şair Seyfi Karaca

Gene de ne olur ne olmaz koy
Zihninde lades tutan ihtiyatı
Bakarsın dönersin
Başı duman duman hasret tüten trenler gibi
Hatları sökülüp uzaklara atılmış garlardan
Bilemezsin....bakarsın ben..

Mis kokuyorsun
Mis....
Biliyor musun ey hayat..!
Seni hiç bir aynanın sevda kuşlarınca resmetmediği
Şahsında ayın,
Gıyabında güneşin, her damlasında yağmurun...

Bağrını deli yellere vermiş
Hasretli bir dokunuşun yakmasıyla kibritsi
Oysa bulutlara bozulmuş rengindendi
Aşk ile demde
Ha birsin
Ha bin...

Bahar alemler..
Dişil ve taptazeleri yadeden
Içten gelen gülmeler nedir,
Öğretir gibi düzgünce
Var ya papatya cinsi, karanfillli güllü bilmem neler
Bilmem nelerden

Hemen bütün herkes
Kafasında insan payı hakkıyla çatlak
Unutkanlara özürlü, hayallere çocuk
Düşüncelere dağınık, hal ve hareketlerinde
Üstü başı açık kusurların sahibiyken
Simit tüccarlığından ille trilyoner olunur

Böyledir şu garip halleri yaşamın
Rüzgarın sırtına at biner gibi insanın gönlü ordan oraya
Bir zaman olur
Yeri göğü birbirine katan bozgun alazı silen süpüren
Bir zaman olur
Sever,

Kolları orman zümrütlerinde kehribar dallarda
Gözleri nehirlere dalgın sevdalı çağlayan
Güzelim rast gelsin...
Sırtı dağlarda yaslı, aklı deniz rüzgarları boylamında
Havuz çiçeği nilüfer
Bulsun aşk pusulasında ensiz boysuz ılgın

Dünyayla görüşmek istiyorum diyerek
Kalbiyin kapılarına dayanmış bitiripte gelmiş yaşını
Zaman ötelerinin zarif çiçeği uçarak,
Giden bir yıldız hızıyla kıvılcım,
kıvılcım,
Gül demişler gülmüş,

Olmuşla ölmüşe
Ne bileyim ben o işin muhtarı değilim
İster tahtalattırmış olsun köyünü
İster laminat mobiliyat
İster mermer nakilli altıncı gümüşcü
Bakmıyorum ben o işe

Sevgi noktasından bakınca
Yani sevince,
Çatallaşmış bir yüreğin çınar dallarından bu bahar senin
Öteki benim diyen dillerle sevilince
Deliye bozulur tılsım
Divaneye dönen çarkalemde