Bu kaçıncı yenilişin güneşe
Kaçıncı küllenişi yapraklarının
Çürümüş yorganını üzerine atıp
Bu kaçıncı inzivaya çekilişin?
Kaçtır ölüm uykularından uyandın
Sabrın doruğuna gömülüp
Adım adım yaklaşabilecekken
Adım adım kaçarak seviyorum.
Kalbinin sesini şarkılardan dinleyip
Adının baş harfiyle yetiniyorum;
Kalbimi delerken kalan harflerin
Ben yine yeminli boyun eğiyorum
Dünyaya açılan penceremin ikizi
İlk gözyaşımın ulanan sesi
İlk gülüşümün resmi
Ezanla okunan adımın diğeri
Tutunmayı öğrenen ellerimin teki
İlk adımı atan adımlarımın izi
Usta! Nasılsın diye soruyorlar.
Anlatsana,
Akşama kadar nasıl iyi olmaya çalıştığımı
Yüreğim kan ter içinde.
Ve bir avuç gözyaşıyla döndüğümü
Umutsuzluğa...
Ah sevgili!
Bakışlarımızda sallandık bir öksüz gibi.
Adımlarımıza sarıldık.
Kokumuz rüzgarlara karışıp kavuştu.
Birbirimize şuracıkta iken...
İki yüksek dağdık limanı olmayan.
Ben seni bekliyorum
Gelecekmişsin gibi bekliyorum.
Umutsuzlukla bekliyorum uykusuz
Gözlerim hep yollarda.
Şu öldüğün bi' aklıma gelmese.
Şu öldüğün hiç aklıma gelmese.
Kurumuş yolumun üstündeki pınarlar su vermiyorlar
Unutmuş olmalılar, buradan geçer hep kara sevdalar.
Heybemdeki kırıntılar, yetinilemeyecek kadar az
Unutmuş olmalılar, bir insan mutlulukla doyar.
Gamzemde ki gülücükler soldu açmıyor vazom da
Unutmuş olmalılar, yaz yağmurlarını özler.
Çok konuşmayı sevmem ben
Az olsun öz olsun isterim.
Çok insan da sevmem ben
Az olunsun öz olunsun isterim.
Her şeyin fazlası insanı yorar,
Azı aratır,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!