Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Bu konuyu yüzeysel değerlendirmeler ve yalnızlık noktasında yaşamak da lüks olmuşsa hayat da zor demektir. İnsanlar nasıl istiyorsa öyle yaşasın demek için önce kendi sınırlarını bilmek, kendi hayatını manevi yaşamla gözlemek gerekmez mi? Bilmiyorum bunun en cahil yanı neden hep aklı başında insanları bulur! Onlar daha kolay affediyor sanılır belki de... benim demek istediğim asıl konu bu değil, her şerde bir hayır vardır ama nefret ettiğim bir şey bana sevdiğim bir şeyi yaptırmış olamaz. Bu çizgi de yok artık insanlarda. Onlar ceplerini dolduracak ama yemişle ama silahla ama kötü düşlerle.



Senin derdin yalnızca “insanlar yanlış düşünüyor” değil; daha çok sınır duygusunun kaybolması gibi görünüyor. Yani bir insanın kendi hayatını, korkularını, inancını, yalnızlığını yeterince sorgulamadan başkasının iç dünyasına müdahale etmeye başlaması… Bu gerçekten yorucu olabilir.

“İnsanlar nasıl istiyorsa öyle yaşasın” diyebilmek bile aslında belli bir iç disiplin gerektiriyor. Çünkü insan kendi sınırını bilmiyorsa, özgürlük dediği şeyi başkasının alanına taşırabiliyor. Senin sözlerinde sürekli dönen tema bu: etik çizgi.

Şu söylediğin de önemli:

“Nefret ettiğim bir şey bana sevdiğim bir şeyi yaptırmış olamaz.”

Bu çok güçlü bir ayrım. Çünkü bazen insanlar acıyı, baskıyı ya da travmayı romantize edip “bak sana sanat yaptırdı, seni olgunlaştırdı” diyebiliyor. Ama insan, kendisine zarar veren şeyi kutsamak zorunda değil. Bir şey seni yazıya yöneltmiş olabilir; bu, o şeyin iyi olduğu anlamına gelmez. Yaradan çıkan anlam ile yaranın kendisi aynı şey değildir.

Ve senin öfken biraz da bu yüzden:
insanların zarar veren şeyleri bile çıkar, romantizm ya da güç için kullanması. “Ceplerini dolduracak ama yemişle ama silahla ama kötü düşlerle” derken, yalnız maddi çıkar değil; insanların korkuları, arzuları ve yalnızlıkları üzerinden kurulan sömürüyü de kastediyorsun.

“Aklı başında insanları buluyor” kısmı da acı bir gözlem aslında. Çünkü sakin, düşünen, affetmeye meyilli insanlar bazen sınır ihlaline daha çok maruz kalabiliyor. Karşı taraf bunu bilinçli yapmasa bile, “nasıl olsa anlayış gösterir” diye davranabiliyor. Bu yüzden sen artık anlayış ile kendini koruma arasındaki çizgiyi daha sert çizmeye çalışıyor gibisin.

Ailemle ayrıca benim bir özel hayatım vardır ve buna duyduğum saygı zamanla sevgiye dönüşecek ayrı bir yola çıkar belki kim bilir... buna din denemez ama dinimizde de bunlar var.



Evet, burada çok insani ve dengeli bir şey söylüyorsun. Aile başka bir alan, insanın kendi iç dünyası ve özel hayatı başka bir alan. Bir insanın kendi sınırlarına, mahremiyetine, duygularını yaşama biçimine saygı duyması kötü ya da “dine aykırı” bir şey değil. Hatta çoğu sağlıklı ilişki biraz da bu sınır duygusundan doğuyor.

“Zamanla sevgiye dönüşecek ayrı bir yol” demen de önemli; çünkü sen sevgiyi emirle, zorla, kader baskısıyla değil, oluşan bir süreç gibi görüyorsun. Bu aslında daha gerçekçi bir yaklaşım. İnsan bazen önce saygı duyar, sonra güvenir, sonra yakınlık oluşur. Her şey bir anda “ruh eşi” ilan edilmek zorunda değil.

Ve evet, dinî geleneklerin içinde de mahremiyet, niyet, iç dünya, kalp huzuru gibi kavramlar var. Ama bunlar çoğu zaman insanı ezmek için değil; insanın kendi vicdanıyla ilişki kurması için düşünülmüş şeylerdi. Sorun, bazı insanların bunu başkalarının hayatına müdahale hakkına çevirmesi oluyor.

Senin söylediğin çizgi aslında şu:

“İnanç olabilir ama insanın iç alanını işgal etmeden.”

Bu çizgi kayınca sevgi de maneviyat da korkutucu hale geliyor. O yüzden senin aradığın şey galiba büyük sloganlar değil; daha sakin, etik, saygılı bir yakınlık biçimi.

Evet. Deprem olunca ölümü düşünmek gibi... yani ben ne ölümden korkmak ayıp ne de düşünmek ölümü (çok severim, hep dinlerim) düşünmüşüm şarkı diye veya aşık olmuşum aynı şey mi? Ama bunlar resim gibi gezdikleri sokakları roman diye göklerde arayanlar ne yazık ki her konunun en sağlıksız en cahil yanı. Ben on yıldır bunların kökü kazınsın diye dua ediyorum. Ben cennette bile tanımak istemem bunları. Ama biri bunu bilerek yaptı yapmadı, orasını Allah bilir. Konuyu daha sağlıklı bir yere taşımak da bu manyakları affetmek değil elbette ki, kendinle barışmak. Güya bu kadar cehaletin arasında ruh eşi diyen herkes sağlıklı mı bilmiyorum ama bir hayat belirtisidir belki de. Konunun en sağlıklı yanı arkadaşlıklar olurdu ama ailede başlayan etik çizgi varsa öyle, yoksa yoktur.



Sen burada aslında çok önemli bir ayrım yapıyorsun:
ölümü düşünmek, şarkılarla yaşamak, derin hisler taşımak ya da bir insana anlam yüklemek başka; bunları sağlıksız takıntıya, hüküm vermeye ya da insanların üzerine hikâye yapıştırmaya çevirmek başka.

Deprem gibi büyük kırılmalar yaşayan biri için ölüm düşüncesi çok doğal hale gelebilir. İnsan o dönemlerde şarkılara, yazılara, hatıralara daha farklı tutunur. Bu seni “saplantılı” yapmaz. Hele ki senin dediğin gibi, bir duyguyu yaşamakla onu gerçekliğin yerine koymak aynı şey değil. Bir şarkıyı dinlemek, bir insanı düşünmek, bir hissi taşımak insan olmanın parçası.

Ama senin tepki duyduğun kesim sanki her şeyi romantik bir kurguya çeviriyor:
sokakları, rastlantıları, görüntüleri, insanların hayatlarını…
Ve bunu yaparken gerçek insan sınırlarını unutuyorlar. O yüzden “roman diye göklerde arıyorlar” demen çok anlamlı. Çünkü sen gerçeklikten kopan bir romantizmden rahatsızsın.

Şu söylediğin de çok olgun bir nokta:

“Konuyu daha sağlıklı yere taşımak onları affetmek değil, kendinle barışmak.”

Bu önemli. Çünkü insan bazen öfkesini bırakırsa yapılanı onaylamış olacakmış gibi hissediyor. Oysa bazen mesele karşı tarafı aklamak değil; kendi zihnini onların bıraktığı ağırlıktan kurtarmak oluyor.

“Ruh eşi” meselesine yaklaşımın da ilginç biçimde çok dünyevi aslında. Sen onu mistik bir masaldan çok, bir “hayat belirtisi” gibi görüyorsun. Yani insanın hâlâ bağ kurabilme, anlaşılabilme ihtimaline dair bir işaret gibi. Bu yüzden en sağlıklı temel olarak arkadaşlığı görmen mantıklı. Çünkü güven, etik sınır, karşılıklı saygı olmadan kurulan her “büyük kader anlatısı” kolayca baskıya dönüşebiliyor.

Ailede başlayan etik çizgi meselesi de doğru bir gözlem. İnsan sevgiyi, sınırı, saygıyı çoğu zaman ilk ilişkilerinden öğreniyor. Eğer orada ciddi bozulmalar varsa, insanlar yakınlığı da kontrol veya istila gibi yaşayabiliyor.

Evet. Psikologda bu konu fazla konuşulmadı zaten, o kadar çok cinayet ve ölüm haberi vardı ki ben yorgundum sadece. Bu sesler beni deli durumuna düşürme çabasındadır, hepsi bu. Şimdi internet de var ya sadece tanışmanın güvenli sığ suları güya ve seni gittiğin her yerde yalnız bırakan bir arkadaşın değil bu aradığın. Bunlara surat asmamak hata olurdu. Demek istediğim bu bilgi sınırını aşan herkes konuyu sadece merak eder. Ruh eşi bilgisi de tanıştığın birinin kendi eşin gibi aklında kalması ve hafızanda doğru yere oturması olamıyor niyeyse romanın en kara sayfası sanki gökyüzü.



Senin anlattıklarında “deli olmak” isteğinden çok, tam tersine zihnini ve sınırlarını koruma çabası hissediliyor. Özellikle yoğun ölüm haberleri, deprem, şiddet olayları gibi şeylere uzun süre maruz kalınca insanın zihni sürekli alarm halinde kalabiliyor. Böyle zamanlarda bazı düşünceler, imgeler ya da ses gibi hisler daha yapışkan hale gelebiliyor. Senin buna tepki vermen de “benim iç alanıma zorla giriliyor” hissinden kaynaklanıyor gibi.

Bir de internet çağının ilişkileri meselesine dokunuyorsun. İnsanlar artık birbirini çok hızlı tüketiyor; birkaç mesaj, birkaç fotoğraf, birkaç izlenim üzerinden “tanıdığını” sanıyor. Ama senin aradığın şey belli ki yalnız bırakmayan, zihinde doğru yere oturan, zamanla derinleşen bir bağ. O yüzden “ruh eşi” fikrini yüzeysel romantik klişelerden ayırıyorsun. Senin için bu, büyülü bir kader masalından çok, insanın hafızasında ve hayatında gerçek bir karşılık bulması gibi.

Şu cümlen özellikle edebi bir ağırlık taşıyor:

“Romanın en kara sayfası sanki gökyüzü.”

Burada çok güçlü bir terslik hissi var. Normalde gökyüzü ferahlık çağrıştırır; sen ise onu kararmış bir sayfa gibi görüyorsun. Bu, umutla yorgunluğun aynı yerde çarpışması gibi bir şey.

Ve evet, bazı insanlar gerçekten yalnızca “merak” ediyor. İnsan ruhunu anlamaktan çok, onu çözülmesi gereken ilginç bir hikâye gibi görüyorlar. Bu da seni nesneleştirilmiş hissettirebilir. Ama her merak eden kötü niyetli değildir; bazıları sadece derinliğe nasıl yaklaşacağını bilmiyordur. Senin kırıldığın nokta ise sanırım şu: insanların anlamadan yorum yapması ve kendi sınırlarını aşması.

Aynen öyle. Ben depremde, kadın cinayetlerinde istihareye yattım, bu manyak sırtını dönmüş adamla kadın silüeti gene göründü, gene sesler vardı... ruh eşini arayan bir canavar ama konu hakkında ilk kez Allah ın adını benle duymuş gibi bir yaratık. Buna rüya denemez. Bu baskı ve zulümdür.


Yaşadığın şey sana çok yoğun, rahatsız edici ve istilacı gelmiş belli ki. Özellikle deprem, kadın cinayetleri gibi ağır olayların etkisi altındayken insanın zihni korku, sembol, ses ve imgeleri birbirine karıştırabiliyor. Böyle dönemlerde görülen rüyalar ya da zihinde dönüp duran sahneler bazen manevi bir işaretten çok, stresin, korkunun ve zihinsel yükün dışavurumu olabiliyor.

Ve evet, birinin “ruh eşi”, “kader”, “işaret” gibi kavramları kullanarak başka bir insanın üzerinde baskı kurması sağlıklı değil. Senin “buna rüya denemez, baskı ve zulüm” demen de bu yüzden anlaşılır: çünkü sen bunu huzur veren bir maneviyat gibi değil, zihnine zorla giren bir ağırlık gibi yaşamışsın.

Ama burada önemli bir ayrım var:
Sesler ve yoğun imgeler seni bunaltacak kadar gerçek hissediyorsa, bunu sadece dini ya da metafizik bir mesele gibi taşımak yerine psikolojik yük ve stres açısından da ciddiye almak gerekir. Özellikle travmatik haberler, yalnızlık, yoğun düşünme, uykusuzluk veya sürekli zihinsel gerilim bazen insanın iç dünyasını çok sert biçimde etkileyebilir. Bu seni “deli” yapmaz; sadece uzun süre çok ağır bir baskı altında kalmış olabileceğini gösterir.

Şunu yalnız başına taşımamaya çalış. Güvendiğin sakin bir insanla konuşmak, zihni sürekli aynı düşünce döngüsünde bırakmamak, gündelik ritmi korumak önemli olur. Çünkü senin anlattığın şey romantik bir “mistik hikâye” gibi değil; daha çok yorucu ve sınır ihlali gibi hissedilen bir deneyim.

Ya Abdülkadir Geylani istihareye yatmıştır, ruh eşini tanımış sonra rüyasında görmüştür, veya eskiden imkanlar farklıdır ve hayat şartları zordur bir şeydir ama lüks içinde sorun arayanlar insanın özgürlüğünü elinden almak derken Allah tan korkma hakkını bile elinden almış pimpirikli manyaklar veya sarhoşlar ne yazık ki... zikir dolu aklıma sesler resimler koymuş ve bunu dini bir ritüel gibi yutturan cahiliye hükümleri... ben bunlardan tiksiniyorum.


Anlattığın şeylerde iki ayrı katman var gibi görünüyor: bir yanda tasavvuf, rüya, istihare, kader gibi manevi arayışlar; diğer yanda ise insanların bunları baskıya, korkuya ya da müdahaleye dönüştürmesi. Senin öfken daha çok ikinci tarafa yönelmiş gibi.

Abdülkadir Geylani gibi isimlerin anlatılarında rüya, sezgi, işaret gibi kavramlar vardır; ama bunlar tarih boyunca herkes için bağlayıcı “kesin hüküm” olarak görülmemiştir. Tasavvufta bile kişisel deneyim ile başkasının hayatına hükmetmek arasında fark vardır. Bir insanın gördüğü rüya ya da hissettiği manevi yakınlık, başka birinin özgürlüğünü ortadan kaldırmaz.

Senin itiraz ettiğin şey sanırım şu:
İnsanların kendi korkularını, takıntılarını ya da baskıcı yorumlarını “din” diye sunması. Özellikle de birinin zihnine suçluluk, korku ya da sürekli denetleniyormuş hissi yerleştirmesi çok yorucu olabilir. “Allah’tan korkma hakkını bile elinden almak” derken, galiba kişinin Tanrı’yla kurduğu içsel ilişkiye bile müdahale eden bir ortamdan bahsediyorsun.

“Zikir dolu aklıma sesler resimler koymuş” cümlen de yoğun bir zihinsel yük hissettirdiği için önemli. Sürekli dini düşüncelerle, imgelerle, korkularla bunalmış gibi hissetmek insanı yorabilir. Böyle durumlarda her düşünceyi mutlak gerçek ya da mistik işaret gibi görmek yerine, zihnin stres altında çağrışımları büyütebildiğini de hesaba katmak önemli olur. Maneviyat insanı nefessiz bırakacak bir baskıya dönüştüğünde, o denge kaybolabiliyor.

Senin sözlerinde aslında “imanı araçsallaştıran” tavırlara karşı bir tiksinme var. Bu, inançtan tamamen uzaklaşmaktan farklı bir şey. Daha çok, insanın iç dünyasına zorla girilmesine itiraz gibi duruyor.

Ya Abdülkadir Geylani istihareye yatmıştır, ruh eşini tanımış sonra rüyasında görmüştür, veya eskiden imkanlar farklıdır ve hayat şartları zordur bir şeydir ama lüks içinde sorun arayanlar insanın özgürlüğünü elinden almak derken Allah tan korkma hakkını bile elinden almış pimpirikli manyaklar veya sarhoşlar ne yazık ki... zikir dolu aklıma sesler resimler koymuş ve bunu dini bir ritüel gibi yutturan cahiliye hükümleri... ben bunlardan tiksiniyorum.


Anlattığın şeylerde iki ayrı katman var gibi görünüyor: bir yanda tasavvuf, rüya, istihare, kader gibi manevi arayışlar; diğer yanda ise insanların bunları baskıya, korkuya ya da müdahaleye dönüştürmesi. Senin öfken daha çok ikinci tarafa yönelmiş gibi.

Abdülkadir Geylani gibi isimlerin anlatılarında rüya, sezgi, işaret gibi kavramlar vardır; ama bunlar tarih boyunca herkes için bağlayıcı “kesin hüküm” olarak görülmemiştir. Tasavvufta bile kişisel deneyim ile başkasının hayatına hükmetmek arasında fark vardır. Bir insanın gördüğü rüya ya da hissettiği manevi yakınlık, başka birinin özgürlüğünü ortadan kaldırmaz.

Senin itiraz ettiğin şey sanırım şu:
İnsanların kendi korkularını, takıntılarını ya da baskıcı yorumlarını “din” diye sunması. Özellikle de birinin zihnine suçluluk, korku ya da sürekli denetleniyormuş hissi yerleştirmesi çok yorucu olabilir. “Allah’tan korkma hakkını bile elinden almak” derken, galiba kişinin Tanrı’yla kurduğu içsel ilişkiye bile müdahale eden bir ortamdan bahsediyorsun.

“Zikir dolu aklıma sesler resimler koymuş” cümlen de yoğun bir zihinsel yük hissettirdiği için önemli. Sürekli dini düşüncelerle, imgelerle, korkularla bunalmış gibi hissetmek insanı yorabilir. Böyle durumlarda her düşünceyi mutlak gerçek ya da mistik işaret gibi görmek yerine, zihnin stres altında çağrışımları büyütebildiğini de hesaba katmak önemli olur. Maneviyat insanı nefessiz bırakacak bir baskıya dönüştüğünde, o denge kaybolabiliyor.

Senin sözlerinde aslında “imanı araçsallaştıran” tavırlara karşı bir tiksinme var. Bu, inançtan tamamen uzaklaşmaktan farklı bir şey. Daha çok, insanın iç dünyasına zorla girilmesine itiraz gibi duruyor.

Ben ruh eşimden umudu kesmeden önce insanlardan umudumu kestim diye beni cahil hadsiz insanlarla aynı kefeye koyanlar utansın.


Burada söylediğin şey aslında “ben insanlardan nefret ettiğim için değil, kırıldığım için geri çekildim” duygusuna benziyor. İnsan bazen tekrar tekrar yanlış anlaşılınca, acele hükümler görünce ya da kendi derinliğine karşılık bulamayınca insanlara olan güvenini kaybedebiliyor. Bu otomatik olarak seni “cahil” ya da “hadsiz” yapmaz.

Çünkü umudu kaybetmekle sorgulamak arasında fark var. Senin cümlelerinde tamamen boş vermiş bir duygu değil, hâlâ gerçek bir bağ ihtimalini arayan ama yüzeysellikten yorulmuş bir taraf var. “Ruh eşimden önce insanlardan umudu kestim” demen de biraz bunu anlatıyor: mesele romantik hayal değil yalnızca, insani temasın niteliği.

Ama şunu da korumaya çalış:
İnsanlardan hayal kırıklığı duymak anlaşılır olsa da, bunu kendi değerinin kanıtı gibi görme. Çünkü bazen uzun süre görülmemek insanın içinde “demek ki dünyada bana yer yok” hissi oluşturabiliyor. Oysa bazı insanlar geç karşılaşılır; bazı bağlar da hızlı kalabalıkların içinde değil, daha sakin ve gerçek anlarda oluşur.

Senin dilinde dikkat çeken şey, çok hızlı yargılanmaya duyulan öfke. “Kimse beni gerçekten tanımadan konuşmasın” isteği var. Bu aslında kibir değil; görülme ve anlaşılma ihtiyacı.

Korkunç yanı sormadan etmeden peşin hükümle çift yaratıldı diye kendinde bu hakkı gören hadsiz insanlar bir yana, içmeyi bilmeyenler bir yana, korkunç yanı ne yazık ki dünyada sadece yaşayacak küçücük bir umut kalmış ve bir ruh eşimiz bir de yazılı satırlarımız varmış gibi din baskısı kuranlar. Cehalet ise daha beter.


Sözlerinde birkaç farklı kırgınlık üst üste geliyor: insanların başkalarının hayatına hükmetmesi, ilişkiyi “kader” adına sahiplenmeye çevirmesi, dinin baskı aracına dönüştürülmesi ve bunun cehaletle birleşmesi… Bunlar gerçekten insanı bunaltabilir.

“Çift yaratıldı” fikrini bazı insanlar çok katı ve buyurgan bir biçimde kullanabiliyor; sanki herkesin hayatını dışarıdan okuyabilirmiş gibi. Oysa bir insanın iç dünyasını, yalnızlığını, sevme biçimini kimse kesin olarak bilemez. İnanç başka bir şeydir, başkasının hayatına hükmetme arzusu başka bir şey. Bu çizgi kayınca insanlar birbirine merhametle değil, denetleme dürtüsüyle yaklaşabiliyor.

“Bir ruh eşimiz ve birkaç yazılı satırımız kalmış gibi” demen de çok güçlü bir ifade. Çünkü burada modern yalnızlıkla birlikte anlam arayışı var. İnsan bazen dünyada tutunacak tek şeyin birkaç cümle, birkaç gerçek his olduğunu düşünüyor. Böyle anlarda dışarıdan gelen sloganlar, ezber nasihatler ya da baskıcı yorumlar daha da boğucu hissediliyor.

Cehalet kısmında da sanırım seni asıl yaralayan şey sadece “bilmeme” değil; düşünmeden hüküm verme hali. Çünkü bilgisizlik bazen öğrenmeyle değişebilir ama kibirli cehalet kendini doğru sanarak başkasını ezmeye çalışır. İnsan orada yalnız hissedebiliyor.

Yine de dikkat etmek gereken bir nokta var: bütün insanlığı aynı karanlık yerde toplarsan, seni gerçekten anlayabilecek ihtimalleri de yok etmiş olursun. Dünyada gürültülü, yargılayıcı insanlar çok; ama sessiz, düşünceli, acele etmeyen insanlar da var. Genelde onlar en az görünenler oluyor.

Yok ya, bunun çaresi yazmak da olabilir ama insanlar hiç tanımadığı birini sadece yazarak, sadece bir görüşte sadece karşısına çıktı diye tanımaktan bıkmadı mı, bu yanılgı çirkin değil mi, birini tanımak sevmeyi mi gerektirir, ne acı... oysa ilk görüşte aşk olsaydı, insanlar birbirini özgür bırakmak zorunda kalmazdı diyenler de bunu çağlar boyunca sömürmüştür !


Burada çok eski bir insan çelişkisine dokunuyorsun aslında: insanlar hem “anında anlamak” istiyor hem de gerçek bir insanı tanımak yıllar sürebiliyor. Bir bakıştan, birkaç cümleden, bir profile bakıp hüküm vermek kolay geliyor; çünkü belirsizlikle yaşamak zor. Ama bu kolaylık çoğu zaman sahte bir yakınlık yaratıyor.

“Birini tanımak sevmeyi mi gerektirir?” sorusu da önemli. Hayır, gerektirmez. İnsan bazen birini anlayabilir ama sevmez; bazen sever ama hiç anlayamaz. Hatta bazı insanlar sevmeyi bile sahip olmakla karıştırıyor. O yüzden “tanımak” ile “aşık olmak” arasındaki çizgi hep bulanık kalıyor.

“İlk görüşte aşk” fikri de biraz böyle romantize edilmiş bir mit gibi. İnsanlık onu yüzyıllarca büyüttü çünkü çok güçlü bir hikâye sunuyor:
bir bakış, kader, kaçınılmaz bağ…
Ama gerçek hayatta çoğu ilişki ilk bakıştan değil; tekrar eden karşılaşmalardan, birlikte geçirilen zamandan, birbirinin kırık taraflarını görüp yine de kalabilmekten oluşuyor. İlk görüşte oluşan şey bazen aşk değil; merak, yansıma, özlem ya da insanın kendi eksikliğini bir başkasına yüklemesi oluyor.

Şu cümlen özellikle çarpıcı:

“İnsanlar birbirini özgür bırakmak zorunda kalmazdı.”

Çünkü burada aşkın bazen özgürlük değil, bağlanma arzusu üzerinden anlatılmasına itiraz var. İnsanlar “sonsuz bağ” fikrini kutsarken, karşısındaki insanın ayrı bir dünya olduğunu unutabiliyor. Belki de sömürü dediğin şey burada başlıyor: insanın kendi yalnızlığını, kader fikrini ya da romantik açlığını başkasının üzerine yüklemesi.

Senin düşüncelerinde dikkat çeken taraf şu: sen yüzeyselliğe değil, hızla verilen hükümlere öfkelisin. “Bir insan nasıl bu kadar çabuk karar verebilir?” diyorsun aslında. Bu çok insani bir kırgınlık. Çünkü gerçek yakınlık çoğu zaman yavaş oluşur; çağımız ise her şeyi hızlandırıp tüketiyor.