Kültür Sanat Edebiyat Şiir

"Bir yaprağın düşüşü kadar sessiz, bir yıldızın doğuşu kadar mucizevi... Hayat, sen ona bir anlam yüklemeye çalışırken akıp giden değil; o akışın içinde, kendi sesini bulabilmektir."

Bizler, zaman denilen o devasa kumaştan kendimize küçük hırka teyelleyen terzileriz.
?Dün, sırtımızda taşıdığımız eski bir heybe.
?Yarın, hiç açılmamış bir mektubun merakı.
?Bugün ise, parmaklarımızın arasından kayıp giden o tek bir kum tanesi.
?Çoğu zaman hayatı, sadece başarıların ya da kazanımların toplamı sanıyoruz. Yanılıyoruz. Hayat, eksildiğimiz yerlerden başlar aslında. Kırıldığımız o sızılı çatlaklardan sızar içimize asıl ışık. Anlam; mukaddes bir varış noktasında değil, o yolun tozunu yutarken kalbinde taşıdığın şefkatte saklıdır. Biriktirdiğimiz ve bıraktıklarımıza anlam yükleyebiliyor muyuz

İnsan, yürümeyi öğrendiği günden beri hep bir menzil arıyor kendine. Kuşların göç yollarını, nehirlerin denize varma telaşını izlerken hep aynı soruyu fısıldıyor Geceye: "Ben neden buradayım ve bu yol nereye çıkıyor?"
?Hayatın anlamı, büyük harflerle yazılmış yaldızlı cümlelerde saklı değil oysa. O, daha çok kırık bir bardağın sızdırmasında, yağmurdan sonra toprakta kalan o kekremsi kokuda ve bir insanın diğerinin gözlerinde kendini ilk kez gerçekten görmesinde gizli. Zamansoz bir solukta hayatın resmini çizebilir misin?

Zaman her şeyi eskitir; ancak gerçek duygu ve nitelikli düşünce yaşlandıkça parlar. Bu birikim, kalabalıklar arasında kaybolmak yerine, iz bırakmayı seçenlerin ortak duruşudur. Hayatın karmaşasından yorulup bir soluklanma durağı aradığınızda, burada bulacağınız her parça size şunu fısıldayacak: 'Yalnız değilsin, senden önce de birileri bu yollardan geçti ve bu izleri bıraktı.'"

?t=117