Mahzuni Şiiri - Sercan Kayaalp

Eğer duysaydı seni, kızardı Mahzuni,
Sana da iki kelam yazardı Mahzuni.
Mahzuni'yi tanımıyorsun, belli ki,
Vallahi de seni bozardı Mahzuni.

Mahzuni'yi tanımak istersen,
Şerif'i bir de benden dinle sen.
Sana göre Mahzuni kim, dersen,
Önce Bektaşi'dir Şerif Mahzuni.

Berçenek'te doğmuştur, doğru,
Aslında memleketi Anadolu.
Dersen ki, öyle şey olur mu?
Celal'de Karakoç'tur Mahzuni.

Ozanlar diyarıdır Maraş'ım,
Daha Afşin'den çıkmadım.
Hele dinle beni, gardaşım,
Gulfanî'dir, Meftunî'dir Mahzuni.

Antep'e, hatta Adana'ya gidelim,
Giderken Gülabi'ye selam edelim.
Nurşanilerle de iki kelam edelim,
Adana'da Nesimi'dir Mahzuni.

Sivas'a varmadan sayayım daha,
Koskoca Kahtalı var Adıyaman'da.
Ve dahi Emrah'tır Malatya'da,
Daimî'dir, Hüdaî'dir Mahzuni.

Haydi, gidelim gayrı Sivas'a,
Bir dua edelim Şatıroğlu'na.
Sakın Akarsu'dan ibaret sanma,
Pir Sultan Abdal'dır Mahzuni.

Kırşehir'de neşedir, derttir, aşktır,
Çekiç Ali'dir, bazen Seyfullah'tır.
Eskiler bilir, Muharrem Ertaş'tır,
Garip Neşet Ertaş'tır Mahzuni.

Erzurum'da Reyhanî'dir, Emrah'tır,
Sümmanî'yi unutan bedbahttır.
Hepsinin yeri gönlümüzde tahttır,
Âşık Eminoğlu'dur Mahzuni.

Nereye varsa, orada gariptir,
Ne olursa olsun, zariftir.
Samsun'a gidersen Arif'tir,
Afşin'de de Şerif'tir Mahzuni.

ÇOLAKOĞLU der: Gönüldedir Mahzuni,
Gönlümün derin yerindedir Mahzuni.
Bulur isen, hep seninledir Mahzuni.
Anadolu'da herkestir, herkes Mahzuni.