Canım sevgilim… Sen, hayatın kalabalığında bana ayrılmış sessiz bir limansın. Herkes bir şeyler anlatırken, ben senin susuşunda bile kendime ait bir cümle buluyorum. Gözlerin, yorulduğum günlerin akşamına doğan bir ışık gibi. Seni sevmek, bir kalbin içinde kendime ait bir yer bulabilmekmiş. Ve ben, en çok da sende kendim olmayı sevdim.
Bir zamanlar görmezden gelinmenin can yaktığını düşünürdüm. Şimdi ise bunun bir tercih olduğunu biliyorum. Çünkü insan görmediğinden değil, görmek istemediğinden gözünü kaçırır.
Kalbin de arşivi var gerçekten. İnsan bazı şeyleri unuttuğunu sanıyor sadece. Bir şarkı çalıyor mesela, yıllardır uğramadığın bir duygu kapıyı içeriden açıyor.
Sanırım yıllarca sustuğun şeyler, aslında hâlâ içeride bir yerde yaşamaya devam ediyor.
Bazı insanlar hayata girmez; insanın içinde zaten eksik olan bir yeri tamamlamak için gelir.
Canım sevgilim…
Sen, hayatın kalabalığında bana ayrılmış sessiz bir limansın.
Herkes bir şeyler anlatırken, ben senin susuşunda bile kendime ait bir cümle buluyorum.
Gözlerin, yorulduğum günlerin akşamına doğan bir ışık gibi.
Seni sevmek, bir kalbin içinde kendime ait bir yer bulabilmekmiş.
Ve ben, en çok da sende kendim olmayı sevdim.
Bir zamanlar görmezden gelinmenin can yaktığını düşünürdüm.
Şimdi ise bunun bir tercih olduğunu biliyorum.
Çünkü insan görmediğinden değil, görmek istemediğinden gözünü kaçırır.
Kalbin de arşivi var gerçekten. İnsan bazı şeyleri unuttuğunu sanıyor sadece. Bir şarkı çalıyor mesela, yıllardır uğramadığın bir duygu kapıyı içeriden açıyor.
Sanırım yıllarca sustuğun şeyler, aslında hâlâ içeride bir yerde yaşamaya devam ediyor.
?si=d6GjXW0OeShqatFv
— Sonra dedi ki: gidiyorum…
— Nereye?
— Suskunluğumun başladığı yere.
— Peki ben?
— Sen, kal dediğim en güzel vedasın artık.
“Seni seviyorum, bu bir neden değil, bir sonuçtur.”
— Kürk Mantolu Madonna, Sabahattin Ali