yaşam teselliden ibaret, yarana üfleyenin varsa, yarasına üflediğin varsa... çay koyanin, çay koyduğun varsa... yoksa geçen geçiyor zaten her halükarda...
kötücül karanlığın kutusu. insanın bir parcasi da bu kutu. açıp içindeki pandoraya bakmadan ne olduğunu,kim olduğunu sinirlarini bilip anlayabilir misin?
bitmeyen bir hal bu bir türlü... insan belli bir yaştan sonra kendine de alışmalı değil miydi
yaşam teselliden ibaret, yarana üfleyenin varsa, yarasına üflediğin varsa... çay koyanin, çay koyduğun varsa... yoksa geçen geçiyor zaten her halükarda...
Tesellisi yok bu hayatin
tanısan severdin...
o etki nereye gidiyor...ağırlığı altında ezildigimiz yükler, gökyüzüne uçuran sevinçler, karanlığa siyah çalan düşler ve etkileri, neredeler...?
bazıları hatiraya dönüşmüşken...
bir gün muhabbetine doyum olmuyor ertesi gün hiç tanımıyor gibisin...
kötücül karanlığın kutusu. insanın bir parcasi da bu kutu.
açıp içindeki pandoraya bakmadan ne olduğunu,kim olduğunu sinirlarini bilip anlayabilir misin?
Nietzsche: İntihar düşüncesi muazzam bir tesellidir. Onun sayesinde insan birçok karanlık geceden sağ çıkar.
Cioran: Sadece canım isteyince ölmek elimde olduğu için yaşıyorum. İntihar fikri olmasaydı kendimi çoktan öldürmüş olurdum.
yaşamın en büyük mucize olduğunu yasayarak, hissedip anladım. ve anlam da bunun içinde...
bir çok konuda başarısız olduğumu kabul ediyorum.yasamdqki en büyük başarım hayatta kalabilmek hala yaşıyor olabilmek.