Hiç Şiirleri - Şair Hiç

Ad’dan yoksul bir teknedir bu; her bir zerresiyle deryayı aşka boğan. Menzili, ne yıldızların vatanına isyankâr çıkmaktır, ne de bulunmaz diyarların ufkuna bir kâşif edasıyla dalmaktır. Meltemin esintisi, derelerden denizlere varacaktır elbet. Varacaktır; dağ gibi dalgaları selim eden benliksiz bir cihat ile. Güllerin akıttığı kanlar da boğulan bülbül misali kopan feryat da nihayet deryada yankılanacaktır. Gecenin örttüğü kırları yarıp gelecektir elbet ak tüylü, kızıl gözlü olan. Her nefeste yeniden kızaracak kılıçlar; meydan, yine kırlara kalacak. O’dur ki dilerse kâh yüzdürür, kâh batırır. Bir kıssa olamayacak kadar kayıplar içinde; yine O’dur var olan. Onu soran dillere atanan cellatlar dahi ikrar ile derler ki: Nasip eder yüreklerden yüreklere heybetli dalgaları, emin denizleri. Emriyle kervanına katıverir dağları da, dalgaları da, bülbülün cılız sesindeki inleyen dikenleri de. Gözdelerin var, ey sevgili. Kendine şahit kılan akların gelinini; vuslatı, karanlığın bağrında öz evlat hasreti. Geldik satır sonlarına. Hâkim dahi mahkûm artık; kırılan kalemlerin özlemiyle, diline dolanan urgana rağmen haykırarak: Yetişeyim semaya bayrak açan gemilere. Gül esintili ravzalar, teknemin bağrına sinsin. Eyvallah.

Yutkunduğum son cemre fethettiğin yüreğime düştü. Gözlerinin açıldığı deryada bir samyeli geçti içimden; sefer o gün yandı. Havada ceset kokusu, güvertede kül olmuş bir sevdanın provası. Koşuyorlar: Kaptanı nerede bu sevda gemisinin? Gonca güller güverteye saçılıyor. Papatyalar, bir zamanlar yaprak yaprak söktükleri sevdalara şaşkın. Güller çoktan anlamış: Deryaya dökülen aşk pare pare de olsa yine aşktır. Kaptan hâlâ yok. Bir gömlek duruyor güvertede, kanlı. Üzerinde yer yer çocukluğumun lekeleri. Kapı menteşeleri dişlerini gıcırdatıyor. Uzakta bir ıslık— Kim çalıyor bilmiyorum. Rüzgâr, eteklerine ziller takmış, çocukluğuma veda ediyor. Direğin ucunda sarı bir kanarya ürperiyor. Kaptan hâlâ yok. Yelkenler suskunluğuma takılıp yırtılıyor. Kopan her parça meltemin kimsesiz omuzlarına örtü oluyor. Su yükseliyor. Güller susuyor. Papatyalar susuyor. Güverte çocukluğumla birlikte deryaya gömülüyor. Artık gemide yalnızca ben, bir de gözcü direğindeki kanarya. Derya son busesini gövdeye konduruyor. Gemi batıyor. Kanaryam kanıyor. Kaptan hâlâ yok.

Ey yârenler, âşıklar, pirler, şeyhler, şahlar... Aşk denen sırrın illetine erenler! Kim oldur ki, mânâyı zât-ı acziyetiyle, âlemi kaplayanlar? Dualarında, O’nu O’ndan istemeye istihyâ edenler... Zikirlerinde, aşkın feryâdını gönlüne gömenler... Zerreden küreye, O’nunla kendinden geçenler... Her nefeste, temaşa eden gönle nazar edenler... Aşkın dudağında, gül zarı; nazârında, neşet eyleyen muhabbet bağı... Kıl himmet: mahbuba, mâşuk; nâ ile serpildi hiçliğe âlemde. âleme, o eşref tohum ekilen nârı! Sır da Sen, söz de... Hak da Sen, mizan da... Aşk da Sen... Âşık da! Söz biter; sır, sükûta müptelâ olur da... Aşk bitende, varlık hiçliğe dâim olur. Vesselâm. 🕯️🌹🥀

yalnız aramakla dolacak bir boşluk, Hakikate derin bir özlem, kalbimde ince bir dokunuş Bu özlemin gidip gitmeyeceğini bilmenin endişesi, Bir yanda sinir, bir yanda hayatla süren vesvese. Her savaşta kaybeden tek kişi benim, Geriye kalan her şey zaferle övünür benim. Kaybettiğim için bedel ödeyen yine ben, Hayatın terazisinde yalnız bir diken. Hakikate ulaşma arzusu, kalbimin en derin köşesinde Bir umut ışığı gibi yanar, söner, bilinmez içinde. Bu mücadelede kaybetmek de erdemdir belki, Çünkü her kaybediş yeni bir başlangıcın habercisi...

Sevmek, sevdiğini hissetmek mi, yoksa sevdiğinin sevgisinde yok olmak mı? Yanan bu alevde ne? Çölün ortasında akan bu ırmak nereye gidiyor? Enginliğin sınırı var mı, yoksa çaresizlik içinde ulaşılmaz hedefler mi koyduk kendimize? Nerede kuşlar? Uçtuklarında özgürlüğe kavuşacaklarını sanıyorlardı. Lakin sema onlara haykırdı: “Kanatlarınız özgürlüğün değil, semanın... Yani, en sevdiğiniz mahbubunuzun zincirlerle örülmüş kapısını çalmanız için var!” Ama gaflet... İşte o gaflet, bunu onlara göstermedi. Kuşlar saatlerce uçtular; hem de ne uçma! Ciğerleri dolmuştu, lakin doyamıyorlardı. Sema’ya olan aşklarını en güzel biçimde haykırmak için daha da yükseldiler. Lakin bu, düşüşlerin en şereflisi olacaktı. Kuşlar son bir gayretle uçtular... Uçtular... Ve uçtular...

Kâinata ışık olan ben, Senin yüreğindeki dipsiz karanlığın en dibine hapsoldum. Gel, müştakın hâlini bir de maşuğun dilinden dinle. Yanan yüreğine bir teselli olsun diye... Kaçtığın onca şeyi, tekrar ve tekrar, kendi sesini dahi bastıracak, O zalimin elini bir de o elde can çekişen gönülden dinle. Hakmış, gönülmüş, dahası... Önemli mi sanki? Senin alevler saçan, ruhları yakıp yok eyleyen sevgin karşısında... Senin de kaderin, kendi ellerinle yaktığın, kül eylediğin ruhlardan ab-ı hayatı bekliyor oluşun. Ne acı... Ne çaresizlik... Yok eylediğin yerde varlığı aramak, kendi varlığını yok ettiğin onca ruha muhtaç ve borçlu olmak.

Sessizlik içinde, nedamete hâmile olan kibrimle Bir söz ne kadar derine işler, diye sordum. Baktım ki benliğimi delip geçmiş; Ve sonsuzluğun içinde, bir o yana bir bu yana koştururken Benliğim, küçücük bir çocuk gibi feryat ettiğini... Ebediyete gömdüğümü, yalnızca sükût bildi. Güvendiğim her ruh, Benden pare pare koparılmış gönlümü çalan hırsızın kederine mahkûm eyliyor. Yalnız bir yıldız şimdi, gökyüzünde... Sonsuzun tam ortasında. Soysuz ama gururlu bir kadere şikâyeti var. Acıtıyor göz bebeğime saplanan hüzün oku; Kendi yayından çıkmış, Yalnız kat ettiği vefasız mesafeye âşık... Nefeslerim, “canım” dediğime armağanken O, ölümüne ferman okuttu bana. Sevmek mi suçtu her şeye rağmen? Belki de bir özür, Sessizliğimi yırtacak, Çaresizliğimi pay edecek Ve gaddar zamanın mahzun sofrasında Gönlümün acısına bir nebze merhem olacak. Masumiyetimle inşa ettiğim o dünyayı Ellerimle “Sûzan”a terk ettirmek... Masum hiçbir ruh, Kendi varlığının o merhamet sahibini Mana arzının sarsılışına kurban etmemeli.

O tohum ki ne toprakta çürür, ne sesle biter — Hû ile doğar.” Madem gül olmaya niyetlendik Varlık bahçesine bir tohum olduk — ekildik Nefs toprağında çürüyüp Sabırla bekledik Sonra Hakikat güneşinden Rahmet damlalarından nasiplendik Yavaşça neşv ü nemâ eyledik Kök saldık derinlere Dallandık göklere Binbir zahmetle Binbir imtihanla Arş-ı Âlem’e doğru Bir Hûû eyledik Her nefeste Yokluktan varlığa Varlıktan birliğe yürüdük Ve şimdi O Hû’nun yankısını işitenlere Selâm olsun...

Bir ses, bir an, belki de sessiz bir çığlık. Ayırt edemiyorum. Sis çökmüş karanlığıma, nefeslerim boynumdaki urgan. Sadrımda anaların feryadı, gözlerimde ki zulmün ateşinde; ağlayan papatyaların, ve filizlenemeyen nice zeytinlerin korkusu. Ey ölüm, vaktin secdesinde, bir damla korkumu mazur gör. Her bir zerrem kurban, mumun ateşe aşkı misali. Gölgeme sarılmışım, bakın nasıl feryat ediyor suskunluğum. Lâ-mekan içinde, lahzaya prangalı mahkum misali. Masumiyetin bedeli: filizlenemeyen nice kurban.

Ey sözlerdeki sır / Ey mahzun gönüllerin huzuru Ey gözü yaşlı âşıkların sessiz feryadı Ey gariplerin penâhı / Ey mazlumların nihânı Ey kaybolmuşların pusulası / Ey ruhlarında benliğin gafletini taşıyanların hâkimi Söz sende başlar, sende meftun olur, senden ârî olur. Seninle olur, senden olur, (lâ mevcûde illâ hû) Lâ ile başlayan hikâye; gönüllerde huzur bulur. Aşk ile ekilen o tohum; kendi mezarında Fâtiha okutur. Yola revan olan kişi; bir de bakar ki attığı her adım yine kendinedir. Hâlimi bilmezsin, ey gönlüm! Kandırma kendini; aşkın bağrına kor olup düşmedikten sonra kul olsan ne fayda? Çoktan kül olmuşsun, haberin yok. Aşkın nârı ile terbiye olup da kül olmayan, Rab zannettiğine kul olur da kendin bildim zanneder. Vesselâm.