HÛ Şiiri - Hiç

O tohum ki ne toprakta çürür, ne sesle biter — Hû ile doğar.” Madem gül olmaya niyetlendik Varlık bahçesine bir tohum olduk — ekildik Nefs toprağında çürüyüp Sabırla bekledik Sonra Hakikat güneşinden Rahmet damlalarından nasiplendik Yavaşça neşv ü nemâ eyledik Kök saldık derinlere Dallandık göklere Binbir zahmetle Binbir imtihanla Arş-ı Âlem’e doğru Bir Hûû eyledik Her nefeste Yokluktan varlığa Varlıktan birliğe yürüdük Ve şimdi O Hû’nun yankısını işitenlere Selâm olsun...