AD’DAN YOKSUL TEKNE Şiiri - Hiç

Ad’dan yoksul bir teknedir bu; her bir zerresiyle deryayı aşka boğan. Menzili, ne yıldızların vatanına isyankâr çıkmaktır, ne de bulunmaz diyarların ufkuna bir kâşif edasıyla dalmaktır. Meltemin esintisi, derelerden denizlere varacaktır elbet. Varacaktır; dağ gibi dalgaları selim eden benliksiz bir cihat ile. Güllerin akıttığı kanlar da boğulan bülbül misali kopan feryat da nihayet deryada yankılanacaktır. Gecenin örttüğü kırları yarıp gelecektir elbet ak tüylü, kızıl gözlü olan. Her nefeste yeniden kızaracak kılıçlar; meydan, yine kırlara kalacak. O’dur ki dilerse kâh yüzdürür, kâh batırır. Bir kıssa olamayacak kadar kayıplar içinde; yine O’dur var olan. Onu soran dillere atanan cellatlar dahi ikrar ile derler ki: Nasip eder yüreklerden yüreklere heybetli dalgaları, emin denizleri. Emriyle kervanına katıverir dağları da, dalgaları da, bülbülün cılız sesindeki inleyen dikenleri de. Gözdelerin var, ey sevgili. Kendine şahit kılan akların gelinini; vuslatı, karanlığın bağrında öz evlat hasreti. Geldik satır sonlarına. Hâkim dahi mahkûm artık; kırılan kalemlerin özlemiyle, diline dolanan urgana rağmen haykırarak: Yetişeyim semaya bayrak açan gemilere. Gül esintili ravzalar, teknemin bağrına sinsin. Eyvallah.