ALABORA Şiiri - Hiç

Yutkunduğum son cemre fethettiğin yüreğime düştü. Gözlerinin açıldığı deryada bir samyeli geçti içimden; sefer o gün yandı. Havada ceset kokusu, güvertede kül olmuş bir sevdanın provası. Koşuyorlar: Kaptanı nerede bu sevda gemisinin? Gonca güller güverteye saçılıyor. Papatyalar, bir zamanlar yaprak yaprak söktükleri sevdalara şaşkın. Güller çoktan anlamış: Deryaya dökülen aşk pare pare de olsa yine aşktır. Kaptan hâlâ yok. Bir gömlek duruyor güvertede, kanlı. Üzerinde yer yer çocukluğumun lekeleri. Kapı menteşeleri dişlerini gıcırdatıyor. Uzakta bir ıslık— Kim çalıyor bilmiyorum. Rüzgâr, eteklerine ziller takmış, çocukluğuma veda ediyor. Direğin ucunda sarı bir kanarya ürperiyor. Kaptan hâlâ yok. Yelkenler suskunluğuma takılıp yırtılıyor. Kopan her parça meltemin kimsesiz omuzlarına örtü oluyor. Su yükseliyor. Güller susuyor. Papatyalar susuyor. Güverte çocukluğumla birlikte deryaya gömülüyor. Artık gemide yalnızca ben, bir de gözcü direğindeki kanarya. Derya son busesini gövdeye konduruyor. Gemi batıyor. Kanaryam kanıyor. Kaptan hâlâ yok.