Yutkunduğum son cemre
fethettiğin yüreğime düştü.
Gözlerinin açıldığı deryada
bir samyeli geçti içimden;
sefer o gün yandı.
Havada ceset kokusu,
güvertede kül olmuş
bir sevdanın provası.
Koşuyorlar:
Kaptanı nerede
bu sevda gemisinin?
Gonca güller güverteye saçılıyor.
Papatyalar,
bir zamanlar yaprak yaprak
söktükleri
sevdalara şaşkın.
Güller çoktan anlamış:
Deryaya dökülen aşk
pare pare de olsa
yine aşktır.
Kaptan hâlâ yok.
Bir gömlek duruyor güvertede,
kanlı.
Üzerinde yer yer
çocukluğumun lekeleri.
Kapı menteşeleri
dişlerini gıcırdatıyor.
Uzakta bir ıslık—
Kim çalıyor bilmiyorum.
Rüzgâr, eteklerine ziller takmış,
çocukluğuma veda ediyor.
Direğin ucunda
sarı bir kanarya ürperiyor.
Kaptan hâlâ yok.
Yelkenler suskunluğuma takılıp
yırtılıyor.
Kopan her parça
meltemin kimsesiz omuzlarına
örtü oluyor.
Su yükseliyor.
Güller susuyor.
Papatyalar susuyor.
Güverte çocukluğumla birlikte
deryaya gömülüyor.
Artık gemide
yalnızca ben,
bir de gözcü direğindeki kanarya.
Derya son busesini
gövdeye konduruyor.
Gemi batıyor.
Kanaryam kanıyor.
Kaptan hâlâ yok.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta