VEDASIZ Şiiri - Hiç

Hani bir zamanlar çocuktuk, Ağlayınca kavuşurduk. Uyuyunca rüyalarda dahi buluşur, Birbirimizi düşlerimizde avuturduk. Sonra büyüdük... Ben, sana koştuğum cephede Yüreğimi şehit verdim. Ne bir zaferim oldu, Ne de yenilgimin bir nişânı Bir ok saplandı gözlerime, Yüzüne aktım, göz yaşların gibi. Ama kokunu alamaz oldum. Ferman çoktan verilmişti oysa, Ben seni gözlerimin akına sarmış, Karanlıktan korumaya çalışıyordum. Vedalar kuşatmasında Bir nefes, bir kılıç, bir kalem kaldı elimde. Kılıcım kırıldı, nefesim tükendi, Kalemimse söyleyemediğim Son sözün esiri oldu. Yüreğimde büyüttüm son goncamı, Her yaprağına bir hatıranı sakladım. Sonra kendi ellerimle kopardım onu, Kendi ellerimle kefenledim. Gözyaşlarım kör kuyulara aktı, Ne kuyular doldu, Ne de içimdeki yangın söndü. Bir damla düşerken; bir filiz de seninle yükseldi. Ey benim yarım kalmış mehparem, Şimdi ne bir ferman beklerim, Ne de senden gelecek bir haber. Yalnız bir çoban gibi Kaybettiğim mevsimleri güderim Hatıralarının ıssız tepelerinde. Ve şimdi anlıyorum... Çocukken ağlayınca kavuşurduk, Büyüdük, ağlamak da yetmez oldu. Bir vakitler uykularımda bulduğum seni Şimdi rüyalarım bile unuttu. Ve insan bazen Kendi elleriyle gömdüğü bir aşkın Mezarında açan son çiçeğe Bir ömür şiir yazarmış.