HİCRÂNI RAHİM Şiiri - Hiç

Sessizlik içinde, nedamete hâmile olan kibrimle Bir söz ne kadar derine işler, diye sordum. Baktım ki benliğimi delip geçmiş; Ve sonsuzluğun içinde, bir o yana bir bu yana koştururken Benliğim, küçücük bir çocuk gibi feryat ettiğini... Ebediyete gömdüğümü, yalnızca sükût bildi. Güvendiğim her ruh, Benden pare pare koparılmış gönlümü çalan hırsızın kederine mahkûm eyliyor. Yalnız bir yıldız şimdi, gökyüzünde... Sonsuzun tam ortasında. Soysuz ama gururlu bir kadere şikâyeti var. Acıtıyor göz bebeğime saplanan hüzün oku; Kendi yayından çıkmış, Yalnız kat ettiği vefasız mesafeye âşık... Nefeslerim, “canım” dediğime armağanken O, ölümüne ferman okuttu bana. Sevmek mi suçtu her şeye rağmen? Belki de bir özür, Sessizliğimi yırtacak, Çaresizliğimi pay edecek Ve gaddar zamanın mahzun sofrasında Gönlümün acısına bir nebze merhem olacak. Masumiyetimle inşa ettiğim o dünyayı Ellerimle “Sûzan”a terk ettirmek... Masum hiçbir ruh, Kendi varlığının o merhamet sahibini Mana arzının sarsılışına kurban etmemeli.