HAPSEDİLMİŞ Şiiri - Hiç

Kâinata ışık olan ben, Senin yüreğindeki dipsiz karanlığın en dibine hapsoldum. Gel, müştakın hâlini bir de maşuğun dilinden dinle. Yanan yüreğine bir teselli olsun diye... Kaçtığın onca şeyi, tekrar ve tekrar, kendi sesini dahi bastıracak, O zalimin elini bir de o elde can çekişen gönülden dinle. Hakmış, gönülmüş, dahası... Önemli mi sanki? Senin alevler saçan, ruhları yakıp yok eyleyen sevgin karşısında... Senin de kaderin, kendi ellerinle yaktığın, kül eylediğin ruhlardan ab-ı hayatı bekliyor oluşun. Ne acı... Ne çaresizlik... Yok eylediğin yerde varlığı aramak, kendi varlığını yok ettiğin onca ruha muhtaç ve borçlu olmak.