Hicrani Dil2 Şiiri - Süleyman Özgüven

Ey canımdan aziz sevgilim, ey güzel ve nazlı yar,
Ey gönlümün sevgilisi, ey yüzü ay gibi güzel olan…
Güzelliğinin ışığına vurulmuş bu gönül,
Sana kavuşmayı beklerken ayrılığın gecelerine düştü.

Sarhoş eden gözlerin bir kez baktı ruhuma,
Gönlümün çölünde aşkın çiçekleri açıldı.
Bir gülüşünle yıkılmış yüreğim yeniden canlandı,
Bir bakışınla kalbim yeniden güzelliğe kavuştu.

Saçlarının güzel kokusu karanlık geceme yayıldı,
Aşkının nefesiyle içimdeki bütün duygular alevlendi.
Ne sabrım kaldı artık, ne ayrılığa dayanacak gücüm,
Bu derdin senden başka hiçbir çaresi yok, ey sevgilim.

Ağlayıp iç çekerek geçiyor ayrılığın geceleri,
Sabahlar gözyaşlarıma, geceler ise içimdeki ahlara şahit.
Her an seni düşünüyor, seni hayal ediyorum,
Her nefeste seni anıyor, seni söylüyor içim.

Ey gönlümün sultanı, ey yüzü ay gibi güzel sevgilim,
Sen olmayınca bu dünya bana bir hapishane gibi.
Sana kavuşacağım tek bir nefes bile ömrüme yeter,
Ama senden ayrı geçen bin yıl bile bana azap.

Sana sitem etmiyorum, kaderden de şikâyet etmiyorum.
Bana çektirdiğin acıya bile razıyım, yeter ki sevgilim olarak kal.
Çünkü aşk yalnızca kavuşmak değildir;
Bazen insan ayrılığın içinde bile sevdiğini bulur.

Bir gün olur da dönüp bu çaresiz hâlime bakarsan,
Hâlâ senin aşkının kapısında beklediğimi görürsün.
Gönlümde senden başka bir dilek, dilimde senden başka bir isim yok.
Ben seni bir ömür değil, sanki ezelden beri bekliyorum.

Ey vefalı sevgilim, ey eşi benzeri olmayan yar,
Bu gönül sana vurulmuş, bu can sana bağlanmış.
Eğer kavuşmak kaderimizde varsa bir gün mutlaka buluşuruz.
Yok eğer kader bizi ayırdıysa,
Senin hatıran yine gönlümde yaşamaya devam eder.

Çünkü bazı aşklar vardır;
Zaman onları eskitemez,
Ayrılık onları öldüremez,
Ölüm bile onları sona erdiremez.

Bir kez insanın yüreğine gerçek bir sevgi düştü mü,
Beden toprağa karışsa bile o sevda yaşamaya devam eder.

Çünkü gerçek seven için
kavuşmak bir mutluluk,
ayrılık bir sınavdır.
Ama sevilen insan,
her durumda yine sevgilidir.