Ah Be Vefasız Şiiri - Süleyman Özgüven

Hani şimdi gidiyorsun ya…
Al hançeri vur bağrıma,
Çek çıkar kalbimi ellerinle,
Koy kulağına da dinle…
Bak bakalım ne söylüyor,
Hangi yaraya ağlıyor?
Belki sana “kal” diyor,
Belki de “neden gittin” diye haykırıyor…
Söyle bana vefasız,
Gideceksen neden girdin kalbime?
Neden açtın kapısını kimseye açmadığım yüreğimin?
Neden umut verdin bana,
Neden yarım bıraktın düşlerimi?
Ben sana bir ömür verdim…
Gençliğimi verdim,
Dualarımı, hayallerimi verdim.
Sen benim yarınlarım oldun,
Ben senin için dün müydüm?
Ne istedin de olmadı?
Hangi sevgin eksik kaldı?
Hangi sözümü duymadın?
Hangi bakışımda görmedin
İçimde kopan fırtınayı?
Ben seni severken
Sen beni yavaş yavaş öldürdün…
Bir kurşunla değil,
Her susuşunla,
Her gidişinle,
Her umursamaz bakışınla…
Ah be vefasız…
Ah be vicdansız…
Sen sadece beni bırakmadın,
Benden umutlarımı aldın.
Gecelerimi aldın,
Gülüşlerimi aldın,
Yarınlara inancımı çaldın.
Şimdi git…
Ama bil ki ardında bıraktığın adam,
Eskisi gibi olmayacak.
Çünkü bazı yaralar kapanmaz,
Bazı vedalar unutulmaz.
Ben seni sevmenin cezasını çekerim belki,
Ama sen bir gün anlarsın…
Bir insanın kalbine girip,
Sonra onu paramparça bırakmanın
Ne büyük bir günah olduğunu…
Hani şimdi gidiyorsun ya…
Git.
Ama sakın dönüp de sorma bana,
“Beni hiç sevdin mi?” diye…
Çünkü cevabımı kalbim verecek:
“Ben seni ömrüm kadar sevdim…
Sen beni bir an bile anlamadın