Bendeki Seni Şiiri - Süleyman Özgüven

BENDENDEKİ SENİ

İçimde sessizce öldürdüm bendeki seni,
Ne adın ne şeklin kaldı geriye.
Adını, kokunu, şeklini unuttum bile,
Kazdım mezarını, gömdüm derine.

Ne bir iz bıraktım ne de bir nişan,
Ne senden bir umut ne senden kalan.
Bir zaman uğruna yandığım o yar,
Şimdi beni görse kalırdı suskun.

Ne yolunu gözlerim ne sesini beklerim,
Adını anmadan geçer giderim.
Bir zamanlar nefesimdin, şimdi bir yabancısın,
Sana ait ne varsa içimden sildimde gittim.

Sana ayırdığım yeri çoktan yok ettim,
Son bir gözyaşım da kurudu gitti.
Sen belki hâlâ yaşıyorsun da,
Ben bendeki seni çoktan öldürdüm.