Ben Şairim Şiiri - Süleyman Özgüven

Ben şairim…

Kimi zaman sevdayı, kimi zaman öfkeyi, Kimi zaman hasreti, kimi zaman özlemi yazar kalemim. Kimi zaman bir gönlün sakladığı sırrı, Kimi zaman bir ömrün içine sığmayan aşkı…

Ben şairim…

Söylenemeyen sözlerin sesiyim, Suskun yüreklerin dile gelmiş hâliyim. Kimi zaman bir annenin gözyaşı, Kimi zaman bir babanın evladına son vedasıyım.

Ben şairim…

Benim kalemim mürekkebini yüreğimden alır, Her mısramda bir yaşanmışlık, bir iz kalır. Ben kâğıda yalnızca kelimeler yazmam, Bazen bir ömrü anlatır, bazen bir ömrü ağlatırım.

Ben şairim…

Ne her yazdığım sevda, ne her sözüm sitem, Bazen içimdeki yangın, bazen gönlümdeki esenliktir kalem. Kimi zaman haykırırım dünyanın yüzüne, Kimi zaman bir tek dizeyle sığınırım sessizliğe.

Ben şairim…

Kalemim ne alkışa boyun eğer ne de çıkara, Sözüm bazen merhem olur, bazen dokunur yaraya. Ben gönlümden geçeni mısralara dökerim, Çünkü yazmadığım her duygu, içimde büyüyen bir kederdir.

Ben şairim…

Beni yazdığım şiirlerden ibaret sanmayın, Her mısramın ardında bir ömür var, kolay anlamayın. Benim kalemim konuşur, dilimin sustuğu yerde; Ve bazen bir tek şiirim, beni benden iyi anlatır bu dünyada.

Ben şairim…

Ben kelimeleri yan yana dizen biri değilim, Ben, kelimelere yüreğimi veren adamım. Kimi zaman bir sevdanın en güzel hikâyesi, Kimi zaman bir hasretin dinmeyen yarasıyım.

Ben şairim… Çünkü bazı insanlar yaşar, bazıları yaşadıklarını anlatır. Ben ise yaşanmışlıkları yazarım; Yüreğim ne hissederse kalemim onu anlatır.