Aşk Şiiri - Süleyman Özgüven

AŞK

Aşk gönülde kendinden başka istemez.

Bir kez Hakk’a düşen gönül, gayrı heves etmez.

Sevda dediğin bir sırdır, her dil onu söylemez.

Aşkın hakikatine eren, kendinden geçer de dönmez.

Gönül bir dergâh olur, kapısında beklerim.

Benliğimi bir bir bırakıp huzuruna giderim.

Ne dünya malı isterim, ne de cennet nimetini.

Yeter ki Rabbim nasip etsin cemalinin rahmetini.

Bir damla aşkın uğruna denizleri terk ettim.

Kendi nefsimin sesini susturup seni dinledim.

Ben sandığım o benliği, bir nefeste tüketip, varlığın içinde kayboldum, yokluğunda dirildim.

Aşk öyle bir ateştir ki yakar da kül eylemez.

Gönülde açan hakikat, hiçbir zaman solup gitmez.

Mecnun çöllerde ararken Leyla’nın suretini, ben her zerrede gördüm Yaradan’ın hikmetini.

Ne makam ister bu gönül, ne de şöhret, ne ikbal.

Bir tek secdede buldum, bin ömre bedel visal.

Dilimde zikir, gönlümde hasret, gözlerimde yaş.

Aşkınla yanmak ne güzel, aşkınla olmak yoldaş.

Ey gönül, sen bu yolda nefsini rehber eyleme.

Hak kapısı açıksa başka kapıya yönelme.

Bir gün perde kalkacaktır, sırlar aşikâr olacak.

Aşk ile yürüyen gönül, hakikate kavuşacak.

Aşk gönülde kendinden başka istemez.

Hakk’ı bulan gönül, başka bir sevdada eğlenmez.

Benliğinden vazgeçmeyen, aşkın sırrına ermez.

Kendini bilen gönül, Rabbini bilmeden geçmez.