Abime veda Şiiri - Süleyman Özgüven

ABİME VEDA

Ben seni nasıl unutayım abim, daha dün gibi çocukluğumda elimden tuttuğun günler. Ben küçücük bir kız çocuğuydum, sen arkamda duran koca bir dağ, başımı yasladığım en güvenli yerimdin.

Düştüğümde dizimin acısından önce senin endişeni görürdüm gözlerinde. Ağladığımda gözyaşlarımı siler, korktuğumda elimi tutardın. Ben dünyayı senin yanında tanıdım abim, sen varken hiçbir şeyden korkmazdım.

Şimdi büyüdüm diyorlar ama senin yokluğunda hâlâ o küçük kız çocuğuyum. Canım yandığında sana koşmak, boynuna sarılmak, başımı omzuna koyup çocuklar gibi ağlamak istiyorum. Bir kez daha saçımı okşayıp "Korkma küçüğüm, ben buradayım." desen ne olurdu sanki?

Ama sen yoksun abim. Evimizin kapısı açıldığında gözlerim hâlâ seni arıyor. Aklım gittiğini biliyor, yüreğimse hâlâ gelecekmişsin gibi seni bekliyor.

Mezarının başına geldiğimde saatlerce kalkamıyorum. Sana anlatacaklarım hiç bitmiyor. Bazen dertlerimi, bazen özlemimi anlatıyorum. Sanki birazdan seslenecek, "Küçüğüm, fıstığım." diyeceksin gibi bekliyorum.

Sen gittikten sonra soframızın bir yanı eksildi, bayramlarımızın neşesi yarım kaldı. Keşke sana daha çok sarılsaydım, keşke her fırsatta seni ne kadar sevdiğimi söyleseydim. Sana doyamadan kaldım bu dünyada abim.

Sen benim ilk kahramanım, çocukluğumun en güzel hatırası, ömrümün en büyük eksikliğisin. Yaşım kaç olursa olsun ben hep senin küçük kardeşin olarak kalacağım.

Rabbim seni rahmetiyle kucaklasın, mekânın cennet olsun canım abim. Ben her gece dualarımda senin adını anıyor, gözyaşlarımla hasretini içime akıtıyorum.

Bir gün Rabbim nasip ederse yeniden kavuşacağız. O gün seni uzaktan gördüğümde koşup boynuna sarılacağım. Sana ilk söyleyeceğim söz yine aynı olacak:

"Abim, seni çok özledim. Ben sensiz çok yalnız kaldım."

Şimdilik hoşça kal canım abim. Seni toprağa değil, kalbimin en derin yerine emanet ettim. Orada yaşayacaksın, orada özleneceksin.

Ben senin küçük kız kardeşinim abim; bu hasret de ömrümün son nefesine kadar benimle kalacak.