ABİME VEDA
Ben seni nasıl unutayım abim, daha dün gibi çocukluğumda elimden tuttuğun günler. Ben küçücük bir kız çocuğuydum, sen arkamda duran koca bir dağ, başımı yasladığım en güvenli yerimdin.
Düştüğümde dizimin acısından önce senin endişeni görürdüm gözlerinde. Ağladığımda gözyaşlarımı siler, korktuğumda elimi tutardın. Ben dünyayı senin yanında tanıdım abim, sen varken hiçbir şeyden korkmazdım.
Şimdi büyüdüm diyorlar ama senin yokluğunda hâlâ o küçük kız çocuğuyum. Canım yandığında sana koşmak, boynuna sarılmak, başımı omzuna koyup çocuklar gibi ağlamak istiyorum. Bir kez daha saçımı okşayıp "Korkma küçüğüm, ben buradayım." desen ne olurdu sanki?
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta