Hiç Şiirleri - Şair Hiç

Hani bir zamanlar çocuktuk, Ağlayınca kavuşurduk. Uyuyunca rüyalarda dahi buluşur, Birbirimizi düşlerimizde avuturduk. Sonra büyüdük... Ben, sana koştuğum cephede Yüreğimi şehit verdim. Ne bir zaferim oldu, Ne de yenilgimin bir nişânı Bir ok saplandı gözlerime, Yüzüne aktım, göz yaşların gibi. Ama kokunu alamaz oldum. Ferman çoktan verilmişti oysa, Ben seni gözlerimin akına sarmış, Karanlıktan korumaya çalışıyordum. Vedalar kuşatmasında Bir nefes, bir kılıç, bir kalem kaldı elimde. Kılıcım kırıldı, nefesim tükendi, Kalemimse söyleyemediğim Son sözün esiri oldu. Yüreğimde büyüttüm son goncamı, Her yaprağına bir hatıranı sakladım. Sonra kendi ellerimle kopardım onu, Kendi ellerimle kefenledim. Gözyaşlarım kör kuyulara aktı, Ne kuyular doldu, Ne de içimdeki yangın söndü. Bir damla düşerken; bir filiz de seninle yükseldi. Ey benim yarım kalmış mehparem, Şimdi ne bir ferman beklerim, Ne de senden gelecek bir haber. Yalnız bir çoban gibi Kaybettiğim mevsimleri güderim Hatıralarının ıssız tepelerinde. Ve şimdi anlıyorum... Çocukken ağlayınca kavuşurduk, Büyüdük, ağlamak da yetmez oldu. Bir vakitler uykularımda bulduğum seni Şimdi rüyalarım bile unuttu. Ve insan bazen Kendi elleriyle gömdüğü bir aşkın Mezarında açan son çiçeğe Bir ömür şiir yazarmış.

Sevgimin değdiği her yerde Kanla akan yaşlarımın hiçliği Bir var oluşa tutunur... Var olmak için çabalarken Benden değil, bizden vazgeçmiş bir ruh... Gözlerinde yanan o alevde Her sözünde boynuma dolanan ipte Aldığın her nefeste Sessizce iliklerime işleyen bir illet gibi — İçten, sessiz acılar içinde Ölümü dahi çok gören gaflete müptelayım. Hikâyemin her kelimesinde Âşık ruhumun pamuk ipliğine bağlı oluşu Benliğimi yakarken, Ruhumun sessiz, çıplak ağıtları Göğe karışıyor. Belki... Sevmeyi beceremedim. Ama aşkın gerçeği karşısında Nasıl da çaresiz kalınır — İliklerime kadar öğrendim. Ey, aşk ile kendini kandıran! Aşk varsın, âlemde Bir de senin feryadın yankılansın... Ben aşkı tattım.

Her damlamda, ruhumda sızlayan o mahzun sazımın tellerinden dökülen mahur bestenin aşığıyım. Çakan her şimşek, Aşkımı yeniden kendinde nihan eyliyor. Her bir damlanın ruhuna şahit olan, semadan arza sızan giz gibi. Her sûzandan sonra gönlüme düşen o korku, neşet eylediğim varlığımın kokusunu benliğimde duyduğum o an... İşte o zaman diyorum ki: Her damla, hiçlikte varlığımı inşa ettiğim benliğimin yegâne şahitleri. Bir gün, yalnızca bir anı olarak kalacağım bu dünyada olur da gönüllerimiz bir olmak isterse, yağmurlu bir hava da, derin bir nefes alın. Karanlığı yırtan beyaz gelinliğin çınlasın zilleri. Ve olur da bir gün mezarıma gelirseniz... Çoktan kendi gözyaşlarınız ile beni ıslattığınızı unutmayın. İşte o zaman, yeniden buluşacağız. Vesselam.