Hiç Şiirleri - Şair Hiç

Her şey ki bir hayalin, ölümün ıssız koridorlarından, vicdanımdan sakladığım, gönlüme gömdüğüm her bir ayrılık vaktinde... Umutlarımı hayale daldığım aşkımın mezar taşını bu omuzlar nasıl yüklendi, asla bilemezsin. Ufacık bir kıvılcım gibi başlayan o sancı, nasıl da nevamı, aklımı, bilinmez, meçhul rüzgârların önünde savrulan bir yaprak misali bedbaht ettiği... Vuslat vadisinde kalakaldım. Küçük bir çocuğun umutları gibi, çıkarsız ve hudutsuz olandı bu sevdanın, âlem-i arzda yeri yokmuş. Bir fani doğdu bu âleme, aşkın bağrına... "Na" demeye ulaşamadan — bulduğunu bilen, bildiğini saklayan, gafleti kendine merhamet diye örten... Sevgilinin o güzel gözlerini kendine lâ mekân kılmaya çalışan... Var mı senden daha mükriya olan?

Ey mahbûb! Gözlerinde yanan bu alevdir ki, deryâ-yı kalbimi boğar. Her solukta, ıssızca tenime işleyen bir feryâd olur âhım. Uykularım, senin muhabbetinin sükûtunda nihân olur. Ey âşıklar! Ey yârân! Bilin ki aşkın nârında kul olmak, ne bilinir ne anlatılır; ancak nâr ile yaşanır. Rûhum ki, âlemde esfelden nâlânâ uzanan seyr ü seferindedir. Yolda olanlara selâm olsun... Zîrâ aşk, yol üzere olanı tanır.

Lahza’da, bir an... Yaşamak için çabaladığımı zannederken Bir de baktım ki, Yokluk kapısını aşındırıyorum. Âlemimde bir fırtına koptu, Arşa ulaştı feryadı; Hakikat güneşime perde oldu. Karanlık benliğimi kaplarken Haykırışlarımı samimiyet sandılar, Dostluk zannettiler. Bir âlem ki, içinde sağlam tek şey: Acılarıma dayanamayan arzın Sessiz, çıplak çığlıkları... Ve o arzda açılan her çatlaktan Sızan zatımın, Semaya dahi ulaşacak kadar Bol olan gözyaşları... Sevmek bu kadar acıtır mıydı, bilmiyorum. Ama aşk — Zannımca hiçbir zaman Umduğum kadar nefes olmayacak Acı çeken ruhuma. Vefa imiş ya şu asırda... Uçsuz bucaksız, yozlaşmış Varlık toprağında tutunmaya çalışan Bir nergis... İşte, Benim nergisimi Hakikat güneşime perde olanlar öldürdü. Bilmem, Nergisimin o aşk kokan kokusu Kendisine hakikati haram eyleyenlerin Dar ağacı olur mu? Belki bir kez olsun, Hayatlarında bir nergisleri de Kendilerinin olur. Vesselâm.

Allah’ım, bu boşluk zehirli bir hançer gibi saplanıyor yüreğime. Her saplayışında bir değer daha yırtılıyor içimde, bir anlam daha paramparça. Neden bu kadar canımı acıtıyor, neden bu kadar keskin bu sükût? Oysa ölüm, her boşluğu dolduracak kadar güçlü değil mi? Yokluğu varlığa dönüştüren o tek şey değil mi? Bu korku da ne, ölümle dahi silinmeyen bu yankı... Varlığımın her lahzasında gaflet perdesini yırtmaya çalışan ben şimdi — bir üfleyişte savrulacak gibi... Bir okyanusa karışan kırık, suskun kum taneleriyim. Kayboluyorum, sonsuzluğun içinde... Ve bu kaybedişin acziyeti, iliklerime kadar işliyor, ta derinime, ta hiçliğime.

Kapı çalıyor. Her bir vuruş, yüreğimi söküyor. Beni, meçhul rüzgârlar önüne serilmiş bir mevtâ kılıyor. Yüreğimde bir ses. Bir ay doğuyor. Gözlerimde bir hasret sedâsı. Amansız bir feryat ki, hadleri çiğneyen Hızır’ın apansız târikinde, refikinin o hudutsuz recâsına secde ediyor. Minnet mi edecekmişim o zâlime? Sekrime hâkim olmuş, dehr-i devrâna mahkûm olana. Sükûtu kınından çektiğim gün, gaflete olan bilenmişliğim mevcudiyette “Kün” emrinin kudretine şahit kılacaktır. Eyvallah.

Sessiz bir gecede, yıldızların asırlara şahit anılarını dinlemek gibi... Yalnızca dinlemek... Ne geçen yılların hüznü olmak, ne de ayrılığın vuslatı yırtan ölümü... Tüm bu hikâyeler arasında kendime edinebildiğim tek şey; dinlemek... Görmek bile değil. Ben yalnızca ağaçların, arzı sarsan sessiz kudretiyim. Ben yalnızca yağmurun, ülkeleri, şehirleri ve insanları bir anda yok eylediği sûzânı değil, bir papatyaya şefkat misali yapraklarını okşayan merhametiyim de. Kırlarda koşturan atların cesareti, çayırlarda ürkekçe süzülen ceylanların yüreğiyim. Ben, kendimden âleme akan hakikat şelalesinin ta kendisiyim... Ne kendimim, ne de hakikatin ta kendisi... Ben yalnızca, tüm bu güzelliklerin güzelliğinin ardındaki aşkım... Vesselam...

Hep aşka yazdı kalemim, Aşkta kaldı yüreğim. Aşkın karanlığı çöktü yine, Sükûta vardı yüreğim. Olduğum hâli arz ettim âleme, Gayrı ne kaldı ki söylemeye? Gizlerden sızdı, düştü dillere, Sükûtu hâl kıldım vebalı bedenime. Gören gözüm, duyan kulağım, Gel yârim, hâlinle yanayım. Âlem sende nihân olsa da Varsın gül, bahçendeki diken olayım. Sorarlar bana, nedir hâlim? Dilimdeki isyandır şahidim. Feryada düşmüş bu âcizi, Öldüremedi kelâmım. Bir sırrım vardı bu âlemde, Esrârı hâkimdi hâl mahkemesinde. Gözyaşlarım şahit olsa da Kalemim kırılırdı yine de. Kaçmak için attım adım, Peşimden yetişti ecelim. Yaşarken toprağa gömdüm, Asırları şehit kılan sırr-ı nihânım.

Nokta gibiydi o; geldiğinde cümlem son bulacak, bittiği yerde beni tam eyleyecek idi. Öyle de oldu, nitekim. Öyle bir yerde noktalandı ki... O geldi ve beni de bir daha yeni bir cümle var etmeye tövbe ettirdi. İnsan kendine tövbe eder mi? Tövbeyi bozsa, nokta cümleyi bitirmekten vazgeçecek mi? İnsana en büyük gurbet, kendinden yine kendine âri olduğu o derin çöl değil midir? Her bir kum tanesinde paramparça olan benliğin de gurbeti yaşamıyor mu? Kaç bakalım insanoğlu; nereye kadar kaçabileceksin? Hiç... insan kendinden, yine kendine kaçar mı, Vesselam...

Muhabbetin bağrına ekilen bir tohum, gövdesi gönüllere kök salan. Dallarıyla varlıktan Ehad’a yükselen o yüce Tûbâ ağacının gölgesinde bir “Hu” çektim. Baktım ki altında bir nûr; gözlerini dikmiş, yapraklarıyla yıldızları okşayan Tûbâ’ya dalmış. Lahzaya meydan okurcasına kendi varlığına şahit, mahiyetindeki derinliğe âşık. Ruhunda, binlerce esfeli eşrefe dönüştürecek hakikat güneşi mevrûd. Gözlerinde nihayetsiz nefeslerin son durağı “Hu”. Gönlünde şevk-i Habîb, sükûtunda onun adımları, sesinde Hakk’ın tecellisi. Hem vuslatında hem hicranında aşka mühürlenmiş olan. Dem-i firâkın serin pençesinde gördüm ki: iki Tûbâ birbirine âşık seyre dalmışlar. Biri vuslatı bekler, diğeri hicranla yanar. Ve her ikisi de gönüllere felah olur.

Bir uğultu... Simsiyah tohumlar gibi, Nasıl da mahzun bakışlar arasında Yeşermeye çalışan o son yeşil umut... Sahi, yeşil neydi? Bilinmeyene umut olur mu hiç? Gece, gündüze kavuşmak için Her gün Sahra’da esen o rüzgârı, Sema’nın en güzel incisini Ve kandilleri sönmüş ruhların Acı gözyaşlarını şahit etmedi mi? Biliyorum sevgilim... Sevgim haddini aşıyor, Benliğimi çiğniyor. Belki de çöllerde Aşksızların vahası olmak bu... İşte bunu bilemiyorum.