NİYÂZ Şiiri - Hiç

Allah’ım, bu boşluk zehirli bir hançer gibi saplanıyor yüreğime. Her saplayışında bir değer daha yırtılıyor içimde, bir anlam daha paramparça. Neden bu kadar canımı acıtıyor, neden bu kadar keskin bu sükût? Oysa ölüm, her boşluğu dolduracak kadar güçlü değil mi? Yokluğu varlığa dönüştüren o tek şey değil mi? Bu korku da ne, ölümle dahi silinmeyen bu yankı... Varlığımın her lahzasında gaflet perdesini yırtmaya çalışan ben şimdi — bir üfleyişte savrulacak gibi... Bir okyanusa karışan kırık, suskun kum taneleriyim. Kayboluyorum, sonsuzluğun içinde... Ve bu kaybedişin acziyeti, iliklerime kadar işliyor, ta derinime, ta hiçliğime.