SUSKUNLUK Şiiri - Hiç

Nokta gibiydi o; geldiğinde cümlem son bulacak, bittiği yerde beni tam eyleyecek idi. Öyle de oldu, nitekim. Öyle bir yerde noktalandı ki... O geldi ve beni de bir daha yeni bir cümle var etmeye tövbe ettirdi. İnsan kendine tövbe eder mi? Tövbeyi bozsa, nokta cümleyi bitirmekten vazgeçecek mi? İnsana en büyük gurbet, kendinden yine kendine âri olduğu o derin çöl değil midir? Her bir kum tanesinde paramparça olan benliğin de gurbeti yaşamıyor mu? Kaç bakalım insanoğlu; nereye kadar kaçabileceksin? Hiç... insan kendinden, yine kendine kaçar mı, Vesselam...