TÛBÂ'NIN GÖLGESİNDE Şiiri - Hiç

Muhabbetin bağrına ekilen bir tohum, gövdesi gönüllere kök salan. Dallarıyla varlıktan Ehad’a yükselen o yüce Tûbâ ağacının gölgesinde bir “Hu” çektim. Baktım ki altında bir nûr; gözlerini dikmiş, yapraklarıyla yıldızları okşayan Tûbâ’ya dalmış. Lahzaya meydan okurcasına kendi varlığına şahit, mahiyetindeki derinliğe âşık. Ruhunda, binlerce esfeli eşrefe dönüştürecek hakikat güneşi mevrûd. Gözlerinde nihayetsiz nefeslerin son durağı “Hu”. Gönlünde şevk-i Habîb, sükûtunda onun adımları, sesinde Hakk’ın tecellisi. Hem vuslatında hem hicranında aşka mühürlenmiş olan. Dem-i firâkın serin pençesinde gördüm ki: iki Tûbâ birbirine âşık seyre dalmışlar. Biri vuslatı bekler, diğeri hicranla yanar. Ve her ikisi de gönüllere felah olur.