MÜKRİYA Şiiri - Hiç

Her şey ki bir hayalin, ölümün ıssız koridorlarından, vicdanımdan sakladığım, gönlüme gömdüğüm her bir ayrılık vaktinde... Umutlarımı hayale daldığım aşkımın mezar taşını bu omuzlar nasıl yüklendi, asla bilemezsin. Ufacık bir kıvılcım gibi başlayan o sancı, nasıl da nevamı, aklımı, bilinmez, meçhul rüzgârların önünde savrulan bir yaprak misali bedbaht ettiği... Vuslat vadisinde kalakaldım. Küçük bir çocuğun umutları gibi, çıkarsız ve hudutsuz olandı bu sevdanın, âlem-i arzda yeri yokmuş. Bir fani doğdu bu âleme, aşkın bağrına... "Na" demeye ulaşamadan — bulduğunu bilen, bildiğini saklayan, gafleti kendine merhamet diye örten... Sevgilinin o güzel gözlerini kendine lâ mekân kılmaya çalışan... Var mı senden daha mükriya olan?