VESSELAM Şiiri - Hiç

Sevgimin değdiği her yerde Kanla akan yaşlarımın hiçliği Bir var oluşa tutunur... Var olmak için çabalarken Benden değil, bizden vazgeçmiş bir ruh... Gözlerinde yanan o alevde Her sözünde boynuma dolanan ipte Aldığın her nefeste Sessizce iliklerime işleyen bir illet gibi — İçten, sessiz acılar içinde Ölümü dahi çok gören gaflete müptelayım. Hikâyemin her kelimesinde Âşık ruhumun pamuk ipliğine bağlı oluşu Benliğimi yakarken, Ruhumun sessiz, çıplak ağıtları Göğe karışıyor. Belki... Sevmeyi beceremedim. Ama aşkın gerçeği karşısında Nasıl da çaresiz kalınır — İliklerime kadar öğrendim. Ey, aşk ile kendini kandıran! Aşk varsın, âlemde Bir de senin feryadın yankılansın... Ben aşkı tattım.