Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

SENDE AKAN SESSİZLİK
İçimde âb-ı hayat gibi bir ses akıyor,
Şimdi varsın; zaman bile kendini unutuyor.
Kapanmış sandığım yaralar bir bir açılırken,
Kalbim seninle yeniden sessizce uyanıyor.

SENDE BULDUĞUM BAHAR
Bir gülüşün düştü sessiz ömrüme,
Gece bile ışık oldu içime.
Kalbim ilk kez kendine vardı,
Adın değdi en derin düşüme.

SENDE GÖRÜNÜR DÜNYA
Aklımdan ne geçse sana varıyor,
Geceye düşen en ince huzur gibi.
Kalbimin suskun kıyılarında
Adın dolaşıyor dalga dalga şimdi.

SENDE KALAN
Sana beni soracaklar,
de ki, suskunluğun kıyısında
adı konmadan büyüyen
bir cümleydi.

SENDE KALAN EZGİ
Ben senin en çok sesini sevdim
Sabahı uyandıran bir rüzgâr gibi,
Yorgun gönlüme su serpen ezgi,
İçimde karanlığı aydınlatan sesin.

SENDE KALAN ŞEHİR
Bir başka hüzün çöker bu şehrin üstüne,
Adımlarım senden kalan izleri sayar,
Seninle gezmediğim sokaklar yabancı,
Taşında bile eksik bir hatıra saklı,
Her köşe başı bana biraz sensizliği anlatır.

SENDE KALAN YÜREĞİM
Hani kalbin benimdi bir vakit,
Geceler adımla usul ürperirdi.
Bakışların değince ruhuma,
İçimde bin bahar filiz verirdi.

SENDE KALDIM
Akşam, adını sessizliğe bıraktı.
Kalbim, senden başka mevsim bilmedi.
Bir bakışın değdi içimin en kuytusuna,
Ömrüm sana yürüyen bir yol oldu.

SENDEN BAŞKA
Sanma ki derdim başka
Gönlümün sende açıldı aşka

Ne gelen hazan bende işler
Ne de giden bahar yüreğimi deşer

SENDEN GAYRISI YALAN
Beni sen al,kara toprak
Göründüğü gibi değil aslında
Dinmeyen yaralarım sızlıyor
Bir ömürdür neler çektim