Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

DESEM Ki
Desem ki vakitlerden bir aralık akşamı
Rüzgarlar en soğuğudan esiyor
Senden ziyade
Seyrediyorum

DİCLE ’DE KALAN
Dicle’nin bağrında yandı gönlümüz,
Su değil, sanki keder aktı içimizden.
Soğuk akıntılar adını fısıldadı
Suzan Suzi…

DİĞER YARIM
Yürek dayanmaz hasrete,
Turnalara kattım derdimi.
Mecnun oldum çöllerinde,
Bir yudum su bildim seni.

DİLE GELMEYEN
Bir akşam eksildi içimde kelimeler,
Ay, solgun bir ışık vurdu camıma.
Ne söylesem yarım, ne yazsam eksik,
Bir sessizlik kaldı dudaklarımda.

DİLE GELMEZ
Gülüşüne yağmur damlası değse şiir olur,
Bunu bir ben bilirim,
Bir de gökyüzü…

Bakışın geçer içimden usulca,

DİLİMDE KALAN
Seni görünce susar dilim,
Bir bakışın içimde bin kapı açar.
Adını ansam kalbimde rüzgâr oluşur,
Gece uzar, özlemin içime taşar.

DİLSİZ ACILARIM
İçime gömülür söylenmeyen her sızı,
Adını bile fısıldamaz karanlıklar,
Geceye karışıp sessizce
Yalnız benim içimi yoklarlar.

DİLSİZ USTA
Zaman dilsizdir,
Sana hiçbir şey anlatmaz gibi görünür,
Ama en ağır dersleri o verir.
Bir yaprağın düşüşünde sabrı,
Bir gölgenin uzayışında ayrılığı öğretir.

DİNMEK
Sahile vuran gölün hatrına,
Ahtamar’ın adına,
pir aşkına…
öyle bırakmadan gitme.

DIŞA ALDANMA
Kitabın cildine, insanların da suretine aldanma,
Parıltı her vakit hakikatten doğmaz,
Sükûtun koynunda saklı nice hikmet vardır,
Görünmeyen, çoğu zaman görünenden ağırdır.