Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

GECEYE AY DÜŞTÜ
Uzun gün türküsünü bitirdi,
Akşam sustu, gölge çöktü taşlara.
Karlı dallara yürüdü karanlık,
Ay üşüdü, ışık sığındı bulutlara.

GECEYE DÜŞEN
Ay göğün koynunda usulca durdu,
Ben adını gecenin kalbine serdim.
Yıldızlar çoğalırken,
Hasretini içime giydim.

GECEYE DÜŞEN ADIN
Gece çöker, dağlar susar,
Ay, gölün koynunda yanar.
Turna süzülür ufuktan,
İçimde uzak yollar uyanır.
Gece çöker, dağlar susar.

GECEYE DÜŞEN İNCİLER
Gece gülleri açar şu mahzun karanlıkta,
Kokun süzülür gelir içimin ıssızında.
Bir ürperti olur da dokunur ruhuma,
Sessiz bir yakarış gibi gecenin bağrında.

GECEYE DÜŞEN İZİN
Bu gece sessizlik omzuma çöktü,
Ay, adını saklıyor bulutların ardında.
Rüzgâr, senden kalan kokuyu taşıyor,
Ben, eksikliğini sayıyorum yıldızlarda.

GECEYE DÜŞEN ÖZLEM
Gece midir seni bana anlatan,
Yoksa ben miyim geceye sığınan?
Gündüz susturduğum bütün hasretler,
Ay ışığında adını fısıldayan.

GECEYE EMANET
Kimseye söyleyemediğim
bir yanım kaldı içimde.
Sustuğum her cümle,
gecenin avucunda kül oldu.

GECEYE KALAN
Sessizliği uyandıran bir derinliği vardır,
Ay ışığı, unutulmuş düşler gibi duvarlarda ince ince süzülür bu gece.
Uzak tepeler kadar ıssızım,
Güller dökülüyor gecenin koynundan.

GECEYE KALAN
Sessizliği uyandıran bir derinliği vardır,
Ay ışığı, unutulmuş düşler gibi duvarlarda ince ince süzülür bu gece.
Uzak tepeler kadar ıssızım,
Güller dökülüyor gecenin koynundan.

GECEYE KALAN ÖZLEM
Seni düşünüyorum gecenin kıyısında,
Sessizlik adını usulca fısıldıyor.
İçimde büyüyen bu derin özlem,
Her geçen gün biraz daha çoğalıyor.