Geceye Emanet Şiiri - Yücel Özkü

GECEYE EMANET
Kimseye söyleyemediğim
bir yanım kaldı içimde.
Sustuğum her cümle,
gecenin avucunda kül oldu.

Bir sessizlik oturur yanıma;
adımı rüzgâra söylemez.
Kırık düşler gölge olur,
duvarlarımda çoğalır.

Ay, gecenin susan yüzüdür;
yıldızlar suskun tanıklarımdır.
Her gece içimden bir mevsim geçer,
sabaha yalnız gölgem ulaşır.

Bazı yaralar
sessizlikte derinleşir.
En derin acılar,
gecenin koynunda çiçek açar.

YÜCEL ÖZKÜ
18 Temmuz 2026/15:29