Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

EKSİLEN
Mevsimden çekildi sıcaklık,
Bulutlar göğsünde yağmuru unuttu.
Ufukta yüzünden kalan ışık,
Akşamın koynunda sustu.

EKSİLEN MEVSİMLER
Bir ayrılık çökmüş üstüne,
Hüznün eksilmediği bir dünya işte...
Yarım kalmış türküler gibi,
İçimde dinmeyen bir sızı işte.

EKSİLMENİN GÜNLÜĞÜ
Gün bitmiyor artık,
akşam dediğin uzayan bir gölge sadece;
saatler yürümüyor,
zaman, adını söyleyince duraksıyor.

EKSİLMEYEN MEVSİM
Bir akşam çöker içimin eşiğine;
Mor bir hüzün iner yaprak yaprak.
Rüzgâr adını taşır,
Gecem sana döner usul usul.

EKSİLTMEDEN
Bir yerimiz varsa bu dünyada,
Yüreğimiz sığsın gölgesine.
Sevda, yarım kalmış bir söz değil,
İçimizde büyüyen bir ezgi olsun.

ELA GÖZLERİN İZİNDE
Yorgunum, suskunum, derin bir sevdadayım,
Bilmem neden hâlâ sana vurgundayım.
Bir rüzgâr eser gönlümün kıyılarında,
Adını fısıldar her geçen zamanım.

ELA GÖZLÜ YÂRİM
Ela rengine çalar gözlerin,
Akşamın sessiz ışığı gibi.
Baktıkça susar bütün yollar,
Zaman erir gözlerinin içinde.

ELİMİ BIRAKMA
Akşam göle eğmiş mor yüzünü,
Rüzgâr kıyılardan toplar hüznünü.
Bir yol bulur kalbine,
Sessiz yürüyelim, elimi bırakma.

ELLER
Her geçen güne viraneyim
Yalnız düşünmekten derbederim
Zannetme ki sana dargınım
Ben hep sana vurgunum

EN ÇOK SENİ
Bir avuç kalpten sana uzanan,
Bir ışık ki dünyaları aşan…
Ne varsa içimde sana dair,
Ben en çok seni sevdim.