Sende Kalan Ezgi Şiiri - Yücel Özkü

SENDE KALAN EZGİ
Ben senin en çok sesini sevdim
Sabahı uyandıran bir rüzgâr gibi,
Yorgun gönlüme su serpen ezgi,
İçimde karanlığı aydınlatan sesin.

Ben senin en çok ellerini sevdim
Yağmur sonrası toprak kokusu gibi,
Dokunduğu yeri bahara çeviren,
Umut yeşerten ellerin.

Ben senin en çok gözlerini sevdim
Göle düşen ay ışığı gibi,
Derinliğinde yiten hüzünlerim,
Her bakışında kıyı bulan yüreğim.

Ben senin en çok gülüşünü sevdim
Kış ortasında açan badem çiçeği gibi,
İçimde üşüyen mevsimleri ısıtan,
Göğü maviliğe çağıran gülüşün.

Ben senin en çok varlığını sevdim
Ömrüme düşen ilk cemre gibi,
Ömrümde derin kökler salan,
Zamana sessizce iz bırakan ışığın.

YÜCEL ÖZKÜ
6 Ağustos 2026/07:36