Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

TUTUNAMAYANLAR
Kimi bir şiirin gölgesinde dinlenir,
Kimi bir ezgide dindirir sızısını.
Kimi sararmış bir kitabın sayfasında
Dağılmış ömrünün izlerini toplar.

TUTUNMAK
Geceyi sana yazdım
Âh-u zarı da
Tutundum gül bakışlarına
Vurdu yüreğime mecalin

UCUNDA HEP SEN
Sana yazdığımı sanma,
Yanılırsın…
Ben ne yazsam, ucunda hep sen varsın,
Mürekkebim senden yana akar.

UÇUN TURNALAR
Uçun turnalar uçun
Özgürlüğe uçun
Selam olsun özgürlüğe
Kanat çırpın sonsuzluğa dek

UÇUŞA BENZEYEN YORGUNLUK
Gerçekte kimse düşlediği hayatı yaşamıyor,
Gözlerin gördüğü sadece bir yanılsama,
Kuşlara bakıp da imrenme sakın,
Onlar da gökyüzünde hayata tutunma telaşında.

UFKA BIRAKTIĞIN AD
Usulca indi akşam yüreğime,
Rüzgâr adını yapraklara işler.
Sessizlik omzuma usulca konar,
Gözlerim her yolun ucunda seni arar.

UFKA KALAN
Günler, suya düşen ışık gibi
Usul usul çekiliyor ömrümden.
Her sabah güneş doğuyor,
Ben sana varmayan ufukta kalıyorum.

UFKA SIZAN BAKIŞ
Gözlerin dalar sessiz sedasız ufuklara,
Sanki içinde bitmeyen bir yolculuk var…
Ne bir söz çıkar dudaklarından,
Ne de anlatılır bu derin suskunluklar.

UFKA TAKILAN SES
Okuyun diyesim var herkese,
Sesim rüzgâra karışıp gidiyor,
Söylesem içimden taşacak gibi,
Ama kelâm eski gibi çâre olmuyor.

UFKUN ÖTESİ
Akşam usulca çöker ömrün kıyısına,
Sessizlik siner yorgun dalgaların sesine.
Hangi rüzgâr çağırır bilinmezleri;
Bir gölge karışır zamanın derinliğine.