TUTUNAMAYANLAR
Kimi bir şiirin gölgesinde dinlenir,
Kimi bir ezgide dindirir sızısını.
Kimi sararmış bir kitabın sayfasında
Dağılmış ömrünün izlerini toplar.
Eskiden gözler gözlere yuva olurdu,
Bir selam baharı çağırırdı.
Aynı göğün altında insanlar,
Birbirine en uzak yıldızdır.
Ne türküler suçlu ne de şiirler;
Onlar yaraya sessiz bir nefestir.
Asıl hüzün, aynı yolda yürüyenlerin
Birbirine yabancı düşmesidir.
Kimi kitaba, kimi şarkıya sarılır;
Kimi sessizliğe bırakır ömrünü.
En ağır yalnızlık,
İnsanın insana tutunamamasıdır.
Yücel ÖZKÜ
9 Temmuz 2026 / 12:30
Kayıt Tarihi : 20.07.2026 15:23:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!