Ufkun Ötesi Şiiri - Yücel Özkü

UFKUN ÖTESİ
Akşam usulca çöker ömrün kıyısına,
Sessizlik siner yorgun dalgaların sesine.
Hangi rüzgâr çağırır bilinmezleri;
Bir gölge karışır zamanın derinliğine.

Ne el sallanır ardından ne bir nida,
Yalnız martılar çizer kederli daireler.
Kıyıda kalanların gözlerinde akşam,
İçlerinde yarım kalmış seferler.

Beklemek en uzun yolculuktur;
Takvimler eksilir, umut sessizce solar.
Gidenin ardından büyür sessiz denizler,
Kalanın yüreğinde ıssız bir liman ağlar.

Ve bir gün sessizce anlar bütün gönüller:
Dönüş her zaman yollarla olmaz.
Bazı yolcular yalnız düşlerde yaşar,
Bazı limanlara artık hiçbir yelken yanaşmaz.

YÜCEL ÖZKÜ
30 Temmuz 2026/23:19