Ufka Kalan Şiiri - Yücel Özkü

UFKA KALAN
Günler, suya düşen ışık gibi
Usul usul çekiliyor ömrümden.
Her sabah güneş doğuyor,
Ben sana varmayan ufukta kalıyorum.

Adın değince yüreğime,
Akşam gözlerime iniyor.
Bir kavuşamamak,
Bin ayrılıktan ağır düşüyor.

Göçmen kuşlar göğe dönüyor,
Irmaklar denize kavuşuyor.
Benim yolumsa,
Adına varmadan tükeniyor.

Bir gün ömrüm
Son yaprağını rüzgâra bırakacak.
Benden geriye,
Sana varamamış bir ömür kalacak.

YÜCEL ÖZKÜ
7 Temmuz 2026/06:59