Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

ENKAZ
Gece olunca herkes susuyor,
Benim içim konuşmaya başlıyor.
Duvarlara çarpan düşünceler
Bir bir adını alıyor yalnızlığın.

ENKAZA SUSKUN DÜNYA
Enkaza döndü her yanın
Altında umutların vurulmuş
Talan olmuş her yanın
Dünya suskun Gazze bitkin

EN SAF GÜZELLİK
Güzelliğin en saf hâli,
Bir yüz çizgisinde değil,
Bir kalbin sessiz atışında saklı,
Kimsenin görmediği bir derinlikte gizli.

ERKEN SAATLERİN SIZISI
Özlemek sabaha karşı usulca çöksün,
Şehir daha uyanmadan düşsün içimize.
Bir sessizlik gibi büyüsün adın,
Geceden sabaha sarkan ince izimize.

EŞİĞİNDE KALAN BAHAR
İçimde filizlenen
Adını koyamadığım bir evren var.
Kapısını çalmadığım düşler,
Hâlâ ışığını söndürmeden bekler.

EŞİĞİN ÖTESİNDE
Akşam usulca eşiğe sindi,
Avlu gölgeyle derinleşti.
Rüzgâr avludan geçti;
Adını kimse duymadı.

ESKİTTİ
Eski bir hikâyeden geldim sana,
Kusura bakma.
Üstüm başım mutsuzluk içinde,
Zaman eskitti beni.

ESKİ BENE SELAM
Aynaya her baktığımda
yüzümden bir mevsim çekiliyor.
Dün dediğim çocuk,
eski bir fotoğrafın sessizliğinde üşüyor.

ESKİ USUL SEV
Beni, eski zamanlar gibi sev;
Sözüne gölge düşmesin.
Bir gülüşün ömre değsin,
Kalbin yarı yolda üşümesin.

ESKİYEN SESSİZLİK
Biliyorum,
dönmeyeceksin artık;
yolun benden uzağa düşüyor.
İnsan,
alıştığı bir sesi