Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

UFUKTA KALAN
Ben ufuktum, sen sonsuz bir deniz;
Bakışmak serbesti aramızda,
Dalga dalga çağırırdı içim seni,
Ama dokunmak yasaktı yazımızda…

UFUKTA KALAN UMUT
Beklerim seni.
Gözlerim hâlâ ufuk çizgisinde takılı kalıyor,
sanki orada bir yerlerde adını unutmuş bir rüzgâr var.

Vapurlar geçiyor Boğaz’dan,

UĞRUNA
İnsan aşk uğruna düşerse yola,
Ayağı değermiş görünmez kola;
Gül sanırdım dikenli bu çölü,
Meğer her adımı imtihan ola.

UKDE
Bir mektup kaldı çekmecemde,
mürekkebi soldu, yıllar geçti.
Dilimde yarım kalan sözler,
kâğıda düşmeden eskidi.

ÜLKEM
Ah ülkemde kara bulutlar
Mesken eyledi bir çeyrek
Nelere kadirsin öylesine
Seni sığsam maziye durmazsın

ULU YURDUM DESTANI
Ulu bir çağdan seslenir bu toprak,
Kökü derinde, göğe yürür Anadolu.
Taşında emek, toprağında çaba,
Her karışı uygarlık, her adımı onur dolu.

ÜMMETİN AYNASI
Dünya bir mâtemhâne şimdi,
Fecr sökmez, ufukta kan rengi şafak.
Gözyaşı sağanak değil tufan,
Arş’a yükselen bir ah var durmaksızın.

ÜMMETİN AYNASI ÇATLAMIŞ
Dünya gözyaşı döküyor
Biz hâlâ taraf seçiyoruz.

Savaş dört bir yanda,
Çocuklar toprağa emanet.

UMUDA AZ KALDI
Hayat ıstıraptır be yiğidim
Sılaya düşmek hicrandır
Mahkumuz bu mirasımıza
Mahzundur çaresizliktir
Yine de buna düşme

UMUDU KIRIK ÜLKE
Bir ülke düşünün...
Her şeyi çürümüş,
Kaldırımlar bile suskun bir yara gibi.

Kim dokunsa ellerinde kalıyor insanlık,