Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

ÜŞÜMEK
Ben sana üşüdüm,
Çünkü kıştım;
Isınmayı senden başka hiçbir şeyden bilmeyen.
İçime işlenen bir nakıştım,
Sessiz, sabırlı, kırılgan.

ÜŞÜTÜYOR
Eskiden ayaz yakardı yüzümüzü,
Şimdi insanlar üşütüyor insanı.
Rüzgâr değil, sözler sert,
Kar değil, bakışlar donduruyor içimizi.

ÜŞÜYEN KALP
Bir bakışın düşer içime soğuk,
Sözlerin kar gibi erir avucumda,
Sözlerin rüzgâr olur içime işler,
Bir kış büyür sustuğun her heceden.

ÜŞÜYORDUM ASLINDA
Aslında ben hep sana üşüyordum
Sensiz kıştım zaten
Senli günlerde nakıştım
Bahardan bir bakışımdı

UTANCIN AÇTIĞI GÜLLER
Solgun menekşe baş eğmişti,
Gül utancından al al olmuştu,
Bir naz indi bahçelere,
Sükût aktı dudağından.

UYANINCA
Gece süzülür gözlerime,
Ay, camda yarım bir düş.
Uykuya inerken ağır ağır,
Adın içimde çoğalan ışık.

UYANINCA SEN
Bir geceye sığdı düşüm,
Gece bana, ben sana.
Gözlerimi kapayınca
Uzaklar geldi yanı başıma.

UYANMASIN SABAH
Açma gözlerini, gün ışığı sızmasın aramıza,
Gece dursun, ince bir sır gibi koynumuzda.
Sözler susup kalbimiz konuşsun usulca,
Zaman eğilsin bu sessizliğin huzurunda.

UYKUYA KALAN SEN
Dün gece düşümde seni gördüm,
Gece yüzünle doldu gözlerim.
Gülüşün değdi avuçlarıma,
Sabah geldi, dağıldı düşlerim.

UZAK
Gökyüzünde beyaz bulutlar
Geçti penceden belli bellisiz
Baktım öyle uzaktan yalnız

Belli ki uzaklarda çok yorgun