Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Arsızlar yüz tutmuş çoğalmış ayıp,
Kurt dalmış sürüye çobanmı kayıp,
Boşver deme sakın ne gerek deyip,
Canım memleketim ne hale düşmüş.

Fakir yaya gezer zenginler ayda,

Ankaraya mektup yazdım tel ettim,
Meydanlardan tirübüne el ettim,
Boş boş kuruntuyla ömür çürüttüm,
Ne kadar zor dayım sana ulaşmak.

Ankaraya selamım Çankayaya,

İkibin oniki geldide geçti,
İkibin onüçte neler olacak.
Yeni yıla yeni bir sayfa açtı,
İkibin onüçte neler olacak.

Kalanlar kalacak ölen ölecek,

Ev değilde sanki düştüm sahraya,
Yemek diye zehir koyar sofraya,
Sabah kalkar başlar asra tafraya,
Karı değil sanki evde komutan.

Ağzı küfür dolu kısmeti kesik,

Gider gelir her gün durmaz dert yanar,
Ağlar sızlar herkes onu dost sanar,
Hain hainliğini unutmuş mazlumu kınar,
Rezilde etsen iki yüzlü utanmaz.

Yanar döner iki yüzlü arsızdır,

Şu fani dünyada mecburu yaşar,
Bilerek haram yer çizmeyi aşar,
Yaşlanınca ölüm derdine düşer,
Asmayınca iki ayaklı rezil it ölmez.

Kul hakkı yer yapar hile hurdayı,

Saçları sırmaydı yanaklar aldı,
Gözümde gönlümde hep öyle kaldı,
Uyandım yataktan gözlerim doldu,
Dün gece ben seni rüyamda gördüm.

Kendimi bir ara cennette sandım,

Kepek tükenince vaden dolunca,
Fazla böbürlenme kendi halince,
Azrail gelipte kapı çalınca,
O kadar kolaymı ölümden kaçmak.

Al başına çal hamı hamamı,

Ben neden düşünem zengin düşünsün,
Akıl almaz dert çilede peşinsin,
Dokunma zengine fakir aşınsın,
Zalim dünya sende neyim kalacak.

Fakir yaşamasın bu günden ölsün,

Laf söz sokar kulakların duyarak,
Ben şöyleyim ben böyleyim diyerek,
İnsan yokmuş gibi hiçe sayarak,
Mantık dışı nispet yapar nispetli.

Allah verir karışılmaz işine,