Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Haddin bilmez sözün bilmeyen arsız,
Aleviye dil uzatma duyarsız,
Konuşurken önce düşün ayarsız,
Olmaz bizde ne demekmiş mum söndü.

Kendin bilmez kem gözlerde illetiz,

Gelmişi geçmişi düşündüm önce,
Doğrusuda arkan sıra atarlar bence,
Bende bu dünyadan geçip gidince,
Kim bilir arkamdan ne der dostlarım.

Belki iyi derler belkide kötü,

Arsızlar yüz tutmuş çoğalmış ayıp,
Kurt dalmış sürüye çobanmı kayıp,
Boşver deme sakın ne gerek deyip,
Canım memleketim ne hale düşmüş.

Fakir yaya gezer zenginler ayda,

Ankaraya mektup yazdım tel ettim,
Meydanlardan tirübüne el ettim,
Boş boş kuruntuyla ömür çürüttüm,
Ne kadar zor dayım sana ulaşmak.

Ankaraya selamım Çankayaya,

İkibin oniki geldide geçti,
İkibin onüçte neler olacak.
Yeni yıla yeni bir sayfa açtı,
İkibin onüçte neler olacak.

Kalanlar kalacak ölen ölecek,

Kepek tükenince vaden dolunca,
Fazla böbürlenme kendi halince,
Azrail gelipte kapı çalınca,
O kadar kolaymı ölümden kaçmak.

Al başına çal hamı hamamı,

Laf söz sokar kulakların duyarak,
Ben şöyleyim ben böyleyim diyerek,
İnsan yokmuş gibi hiçe sayarak,
Mantık dışı nispet yapar nispetli.

Allah verir karışılmaz işine,

Üç yalaka bir deyyus bir araya gelince,
Meydan itlere kalır koç yiğitler ölünce,
Gidişat bu hal böyle durum böyle olunca,
Nokta nokta çocukları el üstünde tutulur.

Akşam olur gün batar sabah olur gün doğar,

Ben neden düşünem zengin düşünsün,
Akıl almaz dert çilede peşinsin,
Dokunma zengine fakir aşınsın,
Zalim dünya sende neyim kalacak.

Fakir yaşamasın bu günden ölsün,

Para mal mülk herşey dünyada kalır,
Affetmez azrail canını alır,
Fakir olsan zengin olsan ne olur,
Neyleyim toprağa girdikten sonra.

İyi düşün dünya ölümlü kalp kırma,