Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Bir insan dünyaya geldiyse meğer,
Dost olur dostluğa boynunu eğer,
Şimdikiler para mal mülkü sever,
İnsanlığı örnek alsın isterim.

Neler vardır daha daha niceler,

Bir zamanlar geçilmezdi havandan,
Afra tafra yaptın çıktın sayfamdan,
Meğerki şairi severmiş candan,
İnternet sayfama hoş geldin Tubam.

Bu garip şairin dostluğu bitmez,

Yok olsun karanlık olsun aydınlık,
Sevgi, saygı yok olmasın saygınlık,
Unut kin, kibiri düşünme kıllık,
Biz insanız bize gülmek yakışır.

Yer yok içimizde aklı kaçığa,

Kendi bal, börek yer biz ise yavan,
Beş lira olur mu bir kilo soğan,
Duymaz isyanımı bizim Erdoğan,
hiç oldunmu benim gibi iş bakan.

Sattı dereleri, sattı çayları,

Dostuma can bağışladım olmadı,
Ne yaptımsa kıymetimi bilmedi,
Çok uğraştım ama yola gelmedi,
Dedikodu her kafadan söz geldi.

Kendimi yoluna paspas eyledim,

Bugün değil yarınlar umutsuz,
Olmayınca olmaz yuvasız, yurtsuz,
Ağanın ağzından çıkacak bir söz,
Ağadan gelecek sözü bekleriz.

Aç kalınca tava dibi yalayan,
Dağ başında kodlamalı meleyen,
Toplum yüz karası adamım diyen,
Gezer sinsi sinsi sütçü kediler.

Yakışmaz insana böyle yaşamak,

Cahilin azgını şımarık tipli,
Anla ki halinden sonundan görme.
Benliğini yitirmiş sosyete kepli,
Anla ki halinden sonundan görme.

Adeti,töreyi,ananesini,

Tanrı selamını sadaka sayan,
İster erkek olsun istersen bayan,
Senlik benlik diye insan ayıran,
Ayrılmaz tek yolda yürüyen insan,

Dosta düşman olur geçer cepheye,
Sanki dünya onun sahip tapuya,
İş işten geçince döner sıpaya,
Üç günlük dünyada çok yüz karası

Yüze güler dosta çelmeler takar,