Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Cahilin azgını şımarık tipli,
Anla ki halinden sonundan görme.
Benliğini yitirmiş sosyete kepli,
Anla ki halinden sonundan görme.

Adeti,töreyi,ananesini,

Sıkışınca bunalınca kudurur,
Kendisine bundan köpek dedirir,
Isıramaz ama havlayıp durur,
Sahibine kuyruk sallayan köpek.

Meşhur olur adananın fellağı,

Seçim gelir kağı kapı oy ister,
Seçimden sonrası olur gangıster,
Konuşturmaz, fazla konuşma sus der,
Yemin olsun ben bu işe şaşırdım.

Oy zamanı özel halktan biriyim,

Güneşi yok eder suçlu der aya,
Bilim inatlılar gider uzaya,
Hak ettik biz yağsa taş ile kaya,
Hey gayretli sen uzayda ne buldun.

Kurutursun ovaları dağları,

Aç kalınca tava dibi yalayan,
Dağ başında kodlamalı meleyen,
Toplum yüz karası adamım diyen,
Gezer sinsi sinsi sütçü kediler.

Yakışmaz insana böyle yaşamak,

Yok olsun karanlık olsun aydınlık,
Sevgi, saygı yok olmasın saygınlık,
Unut kin, kibiri düşünme kıllık,
Biz insanız bize gülmek yakışır.

Yer yok içimizde aklı kaçığa,

Bir insan dünyaya geldiyse meğer,
Dost olur dostluğa boynunu eğer,
Şimdikiler para mal mülkü sever,
İnsanlığı örnek alsın isterim.

Neler vardır daha daha niceler,

Rekabetle senin ile yarışır,
Dedikodu yalanlara karışır,
Gider senin düşmanınla barışır,
Nispet yapar yoldan sapar nankörler.

Nerde kaldı dünki iyilik nerde,

Dökülmüş dişleri bükülmüş beli,
Bir bilse kendini yaşayan ölü,
Ben deyim boş kafa sende de deli,
Akıllanmaz büyük dil olan insan.

Havası havalı keman ile yayı,

Dünya hayatında bak şu fasıla,
Edep erkân hiç uymadın usule,
Örnek olman gerekirken nesile,
Geldin gidiyorsun körü körüne.

Gülü attın hep kokladın dikeni,